Advaita

Advaita is

Advaita is


Advaita is een uitnodiging om stil te staan bij vragen die vaak in moeilijker tijden in ons leven naar boven komen.

Wie is dat individu dat wil ontsnappen aan pijn, verdriet, tegenslag ?
Wie is die ‘ik’ die ik denk te zijn ? Is er iets zinnigs te zeggen over het verschil dat ik ervaar tussen wie ik denk te zijn en wie ik zou willen zijn ? Vanwaar toch die wens tot meer, beter, anders ? En er zou ’n kloof zijn tussen wie ik geloof te zijn en wie ik van nature ben. Hoe kan ik weten of dat zo is en hoe kom ik dan bij mijn ware aard ? Wat kan er gebeuren als die ‘ik’, die zo vertrouwd en volledig ‘eigen’ voelt gezien wordt voor wat hij echt is ?

Mijn invalshoek is die van de traditie van de advaita oftewel de non-dualiteit.
Voor mij is de kern van de boodschap van de niet-tweeheid: laten zien en ervaren dat er slechts het Ene is, wat wil zeggen dat alles dat wij kennen, incl. deze persoon die wij de ‘ik’ noemen, dit Ene is. Daarnaast gaat het om het herkennen dat dit Ene altijd al direct en oordeelloos, onpersoonlijk en tijdloos aanwezig is en de bron is van alles dat wij kennen. En deze herkenning toont haar inherente vreugdevolle aard.

Dan nog maar twee vraagjes:
Wat is de relatie tussen wie ik denk te zijn, mijn zoeken of streven naar een meer bevredigend leven en dat Ene dat altijd geduldig en stil beschikbaar is ?
En: welke aannames zijn er kennelijk nodig om mijzelf als een van het Ene afgescheiden individu te zien, onderweg naar een gelukkiger leven of misschien zelfs naar verlichting ?

En waarom hierover spreken ?
Wel, omdat het super intrigerend is ! En het is mijn ervaring dat wanneer er direct nu, in dit moment, gezien wordt wat zich voordoet, zonder concept van wat het is of hoe het zou moeten zijn, dat er een instant samensmelten met het Ene ervaren wordt. En daarmee ’n wegvallen van alle vraagstukken en zorgen. Maar raar genoeg niet voor een iemand, dwz niet voor de ‘ik’ die het denken veronderstelt dat ik ben. De ‘ik’ wil uiteraard van alles ondernemen, oefenen en gedisciplineerd richtlijnen en voorschriften volgen om gelukkiger, succesvoller, of bv. meer in controle te zijn. Maar waar ik het over heb gaat over het doorzien van het ikje, met al zijn doelen, verlangens en angsten. Het is mogelijk dat gezien wordt dat ‘mijn leven’ een verhaal is en dat wat ik in dat verhaal aan het zoeken ben al helemaal gerealiseerd is !

Dus wat is het grote mysterie ?
Die altijd zo solide geachte denkende, voelende en handelende ‘ik’, blijkt de inhoud te zijn van wat wordt waargenomen door gewaarzijn en is dus niet zelf dat wat waarneemt. Denken speelt dat hij buiten de feitelijke situatie staat, terwijl hij een onderdeel is van die situatie, van wát er gezien wordt. Dus wanneer dat wat zich in dit moment feitelijk voordoet niet meer exclusief gezien wordt door het filter van het denken (benoemen, vragen stellen, interpreteren, associëren, anticiperen, oordelen, kiezen enz.), blijkt dat ik Waarnemendheid ben, het Ene, de Geliefde, de open ruimte waarin de hele wereld verschijnt en verdwijnt, dus inclusief de denkbeweging, waar uiteraard helemaal niets mis mee is. En die hele ‘ik’ blijkt dan niet meer dan een idee te zijn dat spontaan opkomt in gewaarzijn. Voor het denken is dit uiteraard (letterlijk: vanwege zijn aard) een bizar en onbegrijpelijk verhaal. Tóch ligt er de uitnodiging voor jou om te zien wat er waar aan is !

Wat we kennen en denken te zijn is klaarblijkelijk niet de gehele waarheid.
Voorbij het 'waar' en 'onwaar' van wat je hier leest, voorbij ‘ik ben een gedachte’ en ‘ik ben geen gedachte’, voorbij de verhalen over eenheid en tweeheid is het zien dat dit moment, met precies dát wat zich daarin voordoet, het enige (Ene) is dat er is. Voor het aan concepten gebonden denken is dit dus nooit te begrijpen, want die schept juist een parallelle droomwereld en deze speelt zich overal af, behalve in dit moment. Terwijl dit wat zich nu feitelijk voordoet alleen in dit moment ervaren kan worden. Voor mij voelt dit als een bruisende levendigheid, een zinderende stilte.

´En is dat ‘doorzien’ of ervaren veel werk ?´
Dit zal jij je, de denkende ik, misschien afvragen; zoeken en vragen stellen, stappen zetten richting een toekomstig doel, oefenen en zichzelf verbeteren is namelijk de functie van het denkende ikje. En dat is prachtig en helemaal goed. Maar nee, helaas of juist gelukkig, er is niemand die het doorzien kan ‘doen’ of die het Ene kan zien of pakken… omdat je het bént ! Wat jij bent is datgene dat nu al volledig ontwaakt, aanwezig en gewaar is van alles dat zich volledig uit zichzelf voordoet. Dus dit is een blijde boodschap. Je hoeft niet meer te zoeken, nergens meer op te wachten en er kan niets anders zijn dan zoals het nu is !

Lees meer

Advaita is

Advaita is

Advaita is het spel dat het Leven speelt: soms doet het of er tweeheid en veelheid is, maar enkel om daarna te kunnen doen of er 'slechts' eenheid is.
Het Leven is het totaal en is daarom nooit óf eenheid, óf tweeheid óf veelheid. Omdat het altijd uitsluitend het totaal is, is het tegelijkertijd ook wél eenheid, tweeheid én veelheid. (Een serieuze hersenkraker, die rechtstreeks naar de ultieme stilte van het niet-weten leidt.)
Maar om dezelfde reden dat het Leven altijd het totaal is, is het heel, direct, gelijktijdig en onpersoonlijk. Thee drinken is dus het Leven in haar heelheid, er vindt nergens iets anders plaats en er staat niets en niemand lós van thee drinken. Er is dus geen 'ik' die thee drinkt, want 'ik die thee drink' is een en het zelfde, namelijk het Leven dat zich beeldend uitdrukt. Het is één gelijktijdige, ongescheiden beweging. 'Ik die thee drink' ís het leven.
Alles is wat het Leven is. Het Leven is luidruchtige, beweeglijke en kleurrijke verbeelding, bruisende borreling in een jas van stilte en onveranderlijkheid, zonder begin en eind en niet te vangen...
Niemand 'doet' thee drinken en het is niet een activiteit die zich érgens en op een zeker punt in de geschiedenis voordoet. Het Leven speelt 'ik drink thee' en dat speelt zich geheel af in dit moment, dat tijdloos is.
Thee drinken of in de file staan, een gesprek voeren of met zijn tweeën in het gras liggen is het Leven in haar geheel en bevat geen tijd, geen ruimte of afstand, geen persoon, geen onderdelen. Thee drinken, dansen en ruzie maken passen niet in een reeks van gebeurtenissen, zijn niet het gevolg van eerdere situaties en niet de aanzet voor iets anders. Het is het Leven dat leeft.
Alles is wat het Leven heeft, kan en doet. Het Leven is daarom zowel heel áls opgedeeld en versnipperd, zowel gelijktijdig áls verspreid en elkaar opvolgend, zowel onpersoonlijk áls van mij, voor mij, door mij. Alles is enkel Leven en dat speelt een, twee of veel te zijn, maar wanneer het haar spel speelt dan spéélt het slechts dat een, twee of veel een werkelijke wereld vormt.
En de vormen waarin het Leven zich in zijn spel uitdrukt zijn de vormen zoals wij die kennen: thee drinken, samen langs het strand lopen, een boek lezen, mensen verzorgen, technologische ontwikkelingen omzetten naar nieuwe producten, duizenden werkende mensen in een fabriekshal, vechten in een burgeroorlog.
Wanneer het Leven even genoeg heeft van alle drukte en zich tot zichzelf richt, dan herkent zij zichzelf en geniet zij van haar spel van eenheid, tweeheid en veelheid. Zij staakt haar verwikkeld zijn mét het spel en ziet haar eigen werkelijkheid. Zij geniet van een afstandje, zonder betrokkenheid, in totale stilte. Onbeweeglijk schouwt zij en heeft lief, wetend dat alles de schoonheid van het spel is. Haar eigen spel, het enige dat is. Het Leven wéét nu weer dat zij het totaal is, dat zij haar eigen spel speelt en alle spelers speelt, dat zij de doener en ervaarder is en alles heel, gelijktijdig en onpersoonlijk. Levendheid, levend Leven, kant en klare Liefde.

Lees meer

Advaita is

Advaita is


Advaita is een woord, niet meer en niet minder. Waar komt het vandaan ? Het wordt geboren als een gedachte, die in dit moment verschijnt in wat Ik Ben. Wat Ik Ben is precies de kleine scene die zich nu voordoet. Precies wat nu gehoord, gezien, geroken, aangeraakt en/of geproefd wordt is wat Ik Ben. Er is met andere woorden alleen wat Ik Ben. Er valt niets buiten. Er kan daarom ook niet heengegaan worden, want de beweging zélf is al wat Ik Ben. ‘Advaita’ is daarom geen woord dat losstaat van wat Ik Ben en een beschrijving geeft van wat die Ik Ben is, het is wat Ik Ben. Het woord is mijn eigen uitdrukkingswijze. Het woord is de vorm die Ik aanneem, op het moment dat het wordt uitgesproken.
Wanneer er denkactiviteiten plaatsvinden over de betekenis van het woord ‘advaita’ dan ontstaat er daardoor niet een werkelijkheid, een wereld waarover dat woord kond doet, er ontstaat helemaal niks. Er verschijnt gewoon een woord en nog een gedachte erover en misschien nóg een gedachte erover, maar dat is het dan. Er wordt niks anders geboren dan de scene die Ik Ben. Niets is niet wat Ik Ben. Elke scene is wat Ik Ben, hoe die scene er ook uitziet. Alles dat gezien en gehoord wordt, elk beeld en elke gedachte die verschijnt, verschijnt ín de ruimte die Ik Ben. Dus Ik Ben het onbeweeglijke dat er nooit niet is en daarin verschijnen en verdwijnen beelden die niet meer zijn dan letterlijk een verschijnsel en die hebben geen invloed op mijn zijn. Ze zijn niet apart van mij, ze zijn hoe Ik Ben en wat Ik Ben en dat 'hoe' en 'wat' is weer simpelweg de gedachtevorm die Ik nu aanneem.
Zit er dus een wereld achter het woord ‘advaita’, refereert het woord ergens aan, is er ook géén-advaita bv ? Drie vragen, drie maal ‘nee’ als antwoord. In wat Ik Ben is geen andere wereld dan die zich rechtstreeks toont. Dit ís het ! Het woord kan daarom naar niets anders verwijzen. Er is niets buiten dit wat Ik Ben, niks voorbij of achter mijn directe zijn. En nee, er is geen indirect zijn, evenmin als 'geen-advaita' als een soort van tegendeel. In wat Ik Ben zijn geen plaatsbepalingen zoals voor of achter. Wat Ik Ben is zonder plaats of locatie. En er is ook geen ruimte voor een ‘tweede’ van iets, of voor een tegendeel. Ik ken geen delen en geen tegendelen. Alles is één en direct. Alles is altijd hetzelfde open licht dat Ik in mijn onbeweeglijkheid Ben. Niets komt los van iets anders, niets kan hier onafhankelijk bestaan. Er bestaat in zekere zin ûberhaupt niks, hoewel je hoe Ik nu verschijn ook best wél iets mag noemen. Het gedachte of uitgesproken woord ‘niks’ of ‘iets’ is weer hoe Ik nu verschijn. Ontstaan van gedachten of beelden, of wat ook dat we kennen, is gelijk aan en gelijktijdig met het oplossen ervan. Iets, wat dan ook, lijkt even in Mijn ruimte aanwezig en is zonder woorden of ingrijpen ongemerkt ook weer vertrokken. Maakt het in deze vrije ruimte van stil open onbeweeglijk licht wat uit wat er komt en gaat ? Maakt het wat uit in welke gedaante Ik mezelf voor een splitsecond voordoe ? Nee, niets maakt wat uit, omdat niets onafhankelijk van Mij bestaat. Daarom ben Ik verliefd op alles wat Ik Ben. Nu op het woord ‘advaita’.

Lees meer


inloggen