Artikelen

En wat is er nu ?

En wat is er nu ?


Je hebt zojuist iets gedaan...en wat is er nu ?

Wat je antwoord ook is... wat er nu is Is het enige dat er nu kan zijn. Bijvoorbeeld er is nu een gevoel van rust. Dan is dat wat Is. Het is wat Je bent. Wat Je bent drukt zich nu uit als precies dat gevoel. Zijn is 100% een gevoel van rust. Wie ervaart dat ? Zijn. Er is geen andere ervaarder.

Er kan zich altijd van alles voordoen, er kan dus ook een gevoel van frustratie zijn. Dan is het dat. Het is hoe Zijn nu wil zijn. Er valt niks anders te doen dan je door dat gevoel te laten overnemen. 'Jij' bént Jij: dat wat zich voordoet.
En daar volgt een verhaal in gedachten op of niet. Maar... dat is beide, uit de aard van Wat Is, óók Jij.

En nu: is er nu direct iets nodig ? Is er nu iets nodig om te Zijn ? Is er nu iets nodig om te Zijn wat Je al voelt, denkt, ziet ? Is er nu nog iets anders dan wat er nu gebeurt ?
Is er nu een commentaar in gedachten dat iets zegt óver wat er nu is? Maakt niet uit, dat is óók al Wat Is. Heus, er is niks anders ! Er is niet een persoon lós van Wat Is.

Wat Je bent is het gevoel er te zijn... het gevoel te zien. Alleen het denken interpreteert dat als het gevoel er als 'ik' te zijn, als 'ik' te zien. Dat is het enige misverstand !

En nu, wat is er nu ? Is de voorgaande gedachte of het gevoel van zojuist er nog ? Kijk eens. Kijk en zie... er is niks te zien, niks dat we kennen ! Dat wat er is, vlàk vóór het denken zijn positie weer in wil nemen, dàt is wat Je bent en wat er altijd is.

Jij bent het onveranderlijke, onkenbare objectloze stille zien dat is. Alles dat gekend wordt (elke gedachte in de vorm van een object, gebeurtenis, verlangen, ik, jij) verschijnt er voor één tel in... te kort om echt iets te worden !

Zie hoe snel het denken die ongrijpbare niksheid weer wil innemen dmv benoemen. Maar... ook dat is weer onschuldig. Het is wat nu wil zijn. Het heeft nóóit iets met een persoon te maken. Dàt is gewoon het terugkerende verhaal dat het denken inbrengt. Het kan geen kwaad. Het hoeft niet weg. Het Is hoe Zijn zich op dit moment wil manifesteren. Er is nooit iets teveel of te weinig, niks goed of fout, niks waar of onwaar.

Het maakt niet uit of er het gevoel is een persoon te zijn of de ervaring géén persoon te zijn... Er is slechts het levende zien van wat nu Is. Er is altijd slechts Mezelf zijn.

En wat wordt er nu gezien ? Hoe verschijn Je nu aan Jezelf ? Als welk verhaal of als wat voor stilte wil Je nu kennelijk aan Jezelf verschijnen?
Mooi hè, die afwezigheid van mooi of lelijk...

Lees meer

Over acceptatie.

Over acceptatie.

In de wereld van het denken, is ‘acceptatie’ een apart verschijnsel. Een uitgespuwde klodder tandpasta in de wasbak kan een bron van ergernis zijn, terwijl genocide ergens in de wereld tot schouderophalen kan leiden. Volgens de logica zijn we het al snel eens over wat volstrekt onacceptabel is. Als situaties ons echter raken, kunnen gevoelens de logische insteek in verwarring achterlaten. Dat lijkt zo te werken, omdat ‘onze wereld’ een wereld van abstracties, concepten en overtuigingen is. Verwoording en interpretatie leggen zich als een tweede huid heen over wat er dichterbij dan dichtbij en directer dan direct hier nu plaatsvindt. Er vindt een virtuele vertekening plaats van de onmiddellijke eenvoud van wat er nu is. Wat er niet is wordt voor waar gehouden, wat er wel is over het hoofd gezien. Binnen die geabstraheerde denkwereld vinden dan schijnbare keuzes plaats, worden schijnbare standpunten ingenomen en vertellen we elkaar wat acceptabel is én waarin we echt moeten ingrijpen. Het leven is dan de vertolking van de denkbeeldige wereld van de denkbeeldige ik. Maar logica kan gevoelens niet in de hand houden, want zij zijn er voordat het denken er vat op krijgt. En dan zijn er heldere standpunten én daarmee strijdige gevoelens. Dat zorgt voor de onderhoudende dynamiek van het leven. En het leven stemt er mee in, want het is haar eigen spel. En dat het een spel is wordt zichtbaar in de directe intimiteit met dit wat er nu is, want hierin toont zich de ware aard van alles.

En de ware aard van alles is onvoorwaardelijke acceptatie. Het hele leven is acceptatie in beweging, liefde die uitgaat en weer in zichzelf vervloeit. De wind die stevig aanzet is per direct geaccepteerd door de lucht die haar de ruimte geeft. Het dak dat drijfnat kreunt onder het gewicht van dagenlange stortregens heeft haar glinstering in het schijnsel van de maan meteen aanvaard. Het voorhoofd heeft het zweet al geaccepteerd; het zweet al de plaats waar zij is gaan rusten. De brandende pijn in de heup die het lopen bezwaard is al aanvaard, net als de plannen er iets aan te gaan doen. Er is geen keuze. Er is altijd alleen wat het leven zichzelf van moment tot moment aanbiedt. En de vraag kan nu opkomen wat dan ‘míjn’ rol is in het geheel.

En het antwoord dat hier gegeven wordt is dat er uitsluitend eenheid is. Dat er geen losse persoon bestaat, die als een ‘tweede’ buiten eenheid staat en daarin kan ingrijpen. Dat er niet een ik is die iets doet, maar dat het in alle gevallen de ene liefde is die doet. Dat zij ‘mij’ doet. Dat ‘ik’ alleen als gedachte besta. Dat er daarom op geen enkel moment ‘mijn’ keuze is, maar dat het de ene liefde is die kiest bij het stoplicht linksaf te slaan. En dat wanneer stilte luider klinkt dan gedachten, de vraag naar ‘mijn’ rol en bestaan zich simpelweg niet meer aandient.

Er kan nú meteen gezien worden dat het leven een voortdurend ontvouwen is. En dat het dat doet in de vorm van beelden en verhalen die in gedachten geboren worden. En wanneer die verhalen serieus worden genomen, scheppen zij de idee dat er een ik is, die ‘zijn’ of ‘haar’ leven vorm geeft. Dan is er het schijnbare ik-gezichtspunt en lijkt er de mogelijkheid van ingrijpen, een plaats om naartoe te gaan, ruimte om uit de ruimte te komen, iets anders te krijgen dan er nu is, de keuze wel of niet te aanvaarden. Dan kruipt het leven in een andere huid en is er het spel van afscheiding, gespeeld door de ene liefde, en lijken verzet en acceptatie twee verschillende dingen te zijn. Dan lijkt er een persoonlijk pad en een leerproces te zijn en ligt het opperste geluk in het verschiet.

Op het moment dat dit ‘idee van ik’ is doorzien en de verhalen in gedachten geen eigen leven meer leiden, blijkt er slechts leven te zijn, een doorgaande verbeelding van schijnbaar mooie en lelijke dingen, van schijnbaar akelige gebeurtenissen en de meest verlichte. ‘Schijnbaar’ omdat er nu geen waarderende stem meeloopt met wat zich spontaan als neutrale beelden in eenheid aandient. Zo bezien is alles de onpersoonlijke jubel van het leven zelf, haar eigen bruisende uiting van heelheid. Er is nu gewoon zitten op een stoel, ademhalen en de smaak van koffie. Dat is niet ‘jouw’ leven, dat is leven, de uitdrukking van de ene liefde.

Precies wat er nu is, dát is het levende omarmen. Het leven neemt wat er verschijnt zoals het is, want zij ziet dat zij het zelf is. En zo ziet zij ook, in totale rust, dat schijnbare ikje dat zich zo beijvert om ergens te komen waar het eindelijk rusten kan.
Elke gebeurtenis, zoals een visie hebben, een naar gevoel, in iets ingrijpen, iets nastreven, kiezen, wel of niet aanvaarden, het is zelf al de volmaakte reflectie van de ene liefde. Het leven drukt zich als deze gebeurtenissen uit, is zelf elke vorm die de ene liefde aan wil nemen, aanvaardt alles wat komt en alles wat gaat, herkent zichzelf áls elke denk-, doe- en voelactie, omarmt zichzelf onvoorwaardelijk en eeuwigdurend en herkent de keuze tussen ja en nee, waar en niet waar, als haar eigen spel, waarin ze door de ogen van een gefantaseerde ik haar eigen schepping bekijkt. En de ene liefde kan op elk moment, in elke ik die zij speelt, haar spel van identificatie doorzien. En, hoe ongelooflijk, het vraagt geen inspanning, want als de stem in gedachten nú zwijgt, dan herkent de ene liefde direct, in alles, haar eigen stille aard van accepterende aanwezigheid.

Als er nú luisteren is kan gehoord worden wat er onder de denkdrukte schuilgaat. Dan kan de ene liefde zichzelf horen. Luister maar. Is er nu iets dat vecht tegen wat er is ? Is er nu direct een verhaal dat speelt in gedachten ? Nee hè, er is stilte. En jij blijkt precies deze stilte te zijn, altijd aanwezig, maar pas hoorbaar als er luisteren is. Hier is het helder dat er nooit zoiets als een ‘ik’ heeft bestaan. Hier vervloeit wat in werkelijkheid nooit uiteen is gegaan. Hier slikt de ene liefde haar ik-creatie weer in. Het is ín deze onveranderlijke stilte dat nu het veranderlijke leven danst en springt. Het leven dat je eerst ‘het jouwe’ noemde. Daarom is er nergens een keuze. Daarom kan het leven er nooit anders uitzien dan het doet.

Jouw natuur is acceptatie van wat zich voordoet. Als er de impuls verschijnt om te gaan mediteren of inzichtoefeningen te gaan doen, of misschien juist om te stoppen met dat hele zoekgedoe naar verlichting, dan is dat niet ‘jouw’ impuls. Het is het leven dat zich zó wenst te ontvouwen. Elke gedachte, hoe mooi of juist zó lelijk dat je hem liever wegstopt, is niet ‘ván jou’, het is de stem van de ene liefde. Elke dwingende behoefte om dingen die zich voordoen aan te pakken, eerlijker, liefdevoller te maken, is niet ‘jouw’ behoefte. Niets is ooit fout of ongewenst. Er is slechts het leven waarin de ene liefde van zich wil laten horen. En uiteraard neemt het leven alles voor lief, want zij herkent zichzelf als jou en al haar andere uitingsvormen.
Daarom ook is zij zo ruimhartig dat zij elke gedachte en handeling accepteert die doet alsof er iets buiten haar eenheid bestaat en die meent dat er wat te bevechten valt.

En als we dan zien wat de waarheid is die voorafgaat aan wat we denken te zijn, dan glimt en glanst de dansende pracht van stilte ín ons zien. Dan is zien gelijk aan wat er direct is. Niet langer een indirecte activiteit via het filter van het denken. Wat er nu direct is laat elke opvatting over wat het leven geacht wordt te zijn, de hoogste wetenschappelijke kennis, de meest diepgravende mystieke visies verbleken, nee, transparant worden en oplossen in aanwezigheid. Want het is dit moment dat hen terugneemt in de schoot van de onmiddellijkheid, dat hen uit het tijdgebonden, omkaderde, mentale domein haalt. Dit moment haalt het menselijke vermogen om wetenschappelijke kwaliteit, filosofische bespiegelingen, religieuze inzichten en creatieve hoogstandjes te produceren uit het gebied van waardering, waarheid en al dan niet aanvaarding. Dit moment biedt het leven weer de onbegrensde ruimtelijke openheid, die geen betekenisgeving en derhalve geen interpretaties en normering kent. Dit moment behoeft niets anders dan wat er rechtstreeks nu is, precies zoals het zich aandient. Dit moment is het groene rupsje dat loopt door zijn achterlijf omhoog te brengen en tegen het voorlijf te duwen, om vervolgens het voorlijf van het achterlijf weg te laten lopen. Dit moment is het horen van de nek die zich beklaagt over het feit dat hij al wel erg lang in dezelfde houding zit. Dit moment is de onbedwingbare kus die op het voorhoofd van een stralende baby, met blauwe hemelse ogen, gedrukt moet worden. Dit moment is de afwezigheid van denken en commentaarstem, van mening en houvast, van bezit en ervaring. Dit moment is ontbloot van elke zin en betekenis, ontdaan van elk feit, zelfs van eerder veronderstelde kennis die zegt dat er zoiets bestaat als ‘dit moment’.

Alles blijkt nu geheel spontaan te gebeuren. Bruiloften, oorlogen, hoofdpijn, fietsen in de zon, het geloof een individu te zijn, koude handen. Alles verschijnt nu in de roerloze ruimte van dit moment en niets verlaat deze ruimte, hoe dat alles zich ook schijnbaar in de tijd uitstrekt en vorm en inhoud krijgt. Alles geeft zich per direct aan de open armen van het leven. Alles mag er zijn zoals het verschijnt, omdat alles het leven is. Luister nog maar eens en zie wat er nu is: gewoon dit onnavolgbare wonder van stilte dat voor zichzelf spreekt, van doen wat er al plaatsvindt, omdat dat altijd het enige is dat er gebeurt, van keuzevrij zijn omdat er geen jij is die een keuze heeft, van vrijheid zijn omdat er niemand is die een kant op kan. Kun je het horen ? Het klinkt als een verzadigde leegte die je niet thuis kunt brengen. Dat is je thuis. Dat is de plaats waarin alles zichzelf oplost.

Ware aanvaarding is aanvaarding die niet weet dat het aanvaarding is. Je hoeft niks te ondernemen, dat wil zeggen niets te doen en niets te laten. Je hoeft niet te leren accepteren wat er nu is. Je bent wat er nu is, hetzij een regenbui, een windvlaag of een zonnestraal. Je kunt zelfs niet aanvaarden hoe je je voelt en wat je denkt. Je bent dit voelen. Je bent deze gedachte. Je bent het deinende leven en je spreidt je alomtegenwoordig en moeiteloos aanvaardend zo uit, zoals je nu doet. En je trekt je wederom geheel terug in je eigen luisterende openheid, altijd zwijgend gereed om jezelf weer te tonen als het hart van elk verschijnen. Dit is het volle leven. Maar het is niet van jou, het is wat je bent, dit zwoegende miertje dat onvermoeibaar haar weg omhoog en weer omlaag door de boom vindt, deze zeurende gedachte die blijft knagen aan een onverteerbaar verklaarde situatie. Het leven is altijd verliefd op zichzelf, juist omdat het niet het onderscheid kent tussen wel accepteren en niet accepteren. Daarom valt precies in dit moment het ‘worden’ stil en is er de luchtige gloed van opwindend aanwezig zijn, de alles verzengende grondtoon van de ene liefde.

December 2014.

Lees meer

Inzicht of overgave ?

Inzicht of overgave ?

Dit artikel is eerder verschenen in het tijdschrift Inzicht (meinummer van 2012 ) http://www.inzicht.org/

De vraag “inzicht of overgave?” draagt misschien de aanname in zich dat er een persoon is en dat deze een keuze uit deze twee meent te kunnen en ook meent te moeten maken om ergens uit te komen waar het mooier of beter is dan zoals het hier nu is. Maar of dat nu wel of niet de onderliggende aanname is, en of die wel of niet geloofd wordt, er is altijd alleen maar Zijn, dat wat Ik ben, simpelweg verschijnend als wat zich voordoet.En het lijkt erop dat dit op twee manieren ervaren kan worden.

Ofwel Ik doe mij voor als een op mijzelf staande persoon die op zoek is naar succes, geluk of vervulling, door het opdoen van meer inzicht of door te leren mij aan het leven over te geven bijvoorbeeld door oefeningen te doen. Ofwel Ik doe mij voor als persoon die heeft gezien dat er niks te bereiken is, dat 'ik' niets meer is dan een idee, dat wat zich voordoet al het hoogste geluk is en dat er buiten wat zich nu direct voordoet niets bestaat.
Maar hoe dat wat zich voordoet ook ervaren wordt, in beide gevallen ben Ik het die mij aan mijzelf kenbaar maakt. Als Zijn ben Ik beide ziens- en uitdrukkingswijzen. Mijn twee gezichten kunnen er als volgt uitzien.

Het kan zijn dat Ik mij voordoe als het gevoel of idee een werkelijk bestaande persoon te zijn. Ik lijk even vergeten het ene Zijn te zijn dat alles is, want Ik vervul nu de rol een iemand te zijn die los meent te staan van alles in een al bestaande wereld, vól van andere losse mensen en dingen. Het verhaal van 'ik' is geboren. Wat zich voordoet toont zich als een verhaal óver wat het is dat zich voordoet. Ik speel het spel denken te zijn, de immer actieve, bewegende geest, die het gevoel en de overtuiging blijft bevestigen een 'ik' te zijn die geboren is, in een lichaam woont en de denker, doener en voeler is plus de waarnemer van alles. Ik ben een zogenaamd klein mensje in een grote wereld, uit het paradijs gevallen, in een wereld vol van afgescheidenheid. Ik moet mij als eenling een weg zien te banen door een wereld van tweeheid, een wereld van ingebakken tegenstellingen. Steeds weer moet ik keuzes maken en goed om mij heen kijken. Pijn, verdriet en gevaar liggen mogelijk op de loer. Ik heb het gevoel nog niet tegen alles opgewassen te zijn, nog wat te missen, er net naast te grijpen, nog niet volledig op mijn bestemming te zijn. Een gevoel van onrust dwingt mij voort te gaan en mij te blijven inspannen er iets van te maken. Zeker is dat 'het' nog komen moet, want de wijze waarop de meeste dingen zich nu voordoen dát kan 'het' nog heel zeker niet zijn! Mijn leven als 'ik' staat daarom altijd in het teken van hopen, verwachten, ingrijpen en afwachten. En dat alles vindt plaats binnen de scheidslijnen van tijd, afstand en oorzaak en gevolg. Kortom, Ik verschijn als de zoeker naar geluk, liefde, erkenning, naar 'er toe doen'. Zaken die nog steeds niet in voldoende mate gerealiseerd lijken. In deze rol ben Ik in ieder geval altijd mentaal onderweg en probeer als persoon te groeien, meer greep te krijgen op wat voor mij van belang lijkt, nieuwe inzichten te verwerven. Misschien wil ik leren met de stroom van het leven mee te gaan. Alles bedoeld om mijn leven te verbeteren, door een adequaat antwoord te kunnen geven op de vraagstukken waar het leven mij voor stelt.

Het kan ook zijn dat Ik mij voordoe als het gevoel of idee een persoon te zijn die ziet dat wat zich voordoet een spel is. In werkelijkheid doorzie Ik natuurlijk mijzelf en herinner Ik mij dat er nooit een persoon is geweest. Het ultieme inzicht is dat Ik altijd enkel zicht op mezelf heb. Ik bén het zien. En het vindt nú plaats. En alles gebeurt binnen dit zien. Ik ben nu gewoon weer het directe, onversneden zien van wat zich voordoet, gewoon hiér, niet ergens in een geïsoleerde schijnwereld van 'ik' en 'jij'. Het mentale spel van denkbeelden is zonder meer onderhoudend, maar zonder betekenis, omdat Ik alles weer herken als mijzelf. De doorgaande commentaarstem die alles dat zich voordoet begeleidt is verstomt. Niets en niemand blijkt nu iets nodig te hebben, omdat Ik al verschijn als alles. Ik ben de behoeftige persoon én de helpende hand. Ik ben simpelweg het stille gewaarzijn van de ontelbare wijzen waarop Ik aan mezelf verschijn. Ik ben het niet te scheiden zien van de wijze waarop Ik verschijn: als het gevoel er te zijn, als regenbui, woorden en ademhaling, als pijn, ongelofelijke zonsondergangen en lichamen.

En hoe wordt wat zich nú voordoet ervaren?
Er is allesomvattende stilte, weidse openheid. Dit is de grootste helderheid die zich ooit kan tonen.
Er maakt zich niks los uit deze helderheid en toch verschijnen deze woorden. Gedachte verdwenen.
Vingers op een toetsenbord, badend in stilte. Het voelen van warmte op het lichaam. Bruisende stilte alom. Zoete zachtheid, een strelende liefde. Er is niets in deze stilte maar ook niets niet. Deze stilte is alles.
Een onbepaalde sensatie die zich als een stekende pijn in de buik wil laten kennen, direct gevolgd door een angstgedachte. Beeld weg. Leegte, stille ruis.
Een gevoel van verzadigd zijn, van totale vervulling, maar het wordt niet verwoord.
Het gevoel van twee armen die bij de schouders beginnen. Gevoel weg.
Hmm, zachte stilte die eigenlijk niks echt geboren laat worden. Een glimlach.
Een twijfelgedachte. Gedachte weg.
Het geluid van een auto. Geluid weg. Was het geluid van een auto er wel? De vraag is in dit zwijgende luchtledige opgelost.
Alles verschijnt, maar wordt zo snel weer terug gezogen in de bron waar het uit voortkwam, of vervliegt, vindt in elk geval geen landingsplaats, dat het niet met zekerheid gekend kan worden. Er is ook niemand die daar behoefte aan heeft. Overweging opgelost. Dit is het! Dit is het! Dit is wat de stille ruimte vult en wat tegelijkertijd de stille ruimte ís. Gedachte weg.
Dit is om van te grienen, zo groots, zo dichtbij, zo alles. Alles is er, er ontbreekt niks. Gedachte-beweging weg.
Is 't er nog? Ja, 't is er nog! Wie wil dat weten? Geen antwoord. Hmm, stilte, stralende omarming. Dit kan nooit meer wegvallen. En niets kan dit pakken, aantasten, tekort doen, ontkennen. Alles en iedereen zit hier in, versmelt hier mee, nu direct, nu direct. Gedachte weg. Zwijgzaam zien.

Hoe verschillend lijken deze twee manieren waarop Ik aan mezelf verschijn! Maar maakt het wat uit op welke wijze Ik mij voordoe?
Vanuit het gevoel een echt bestaande 'ik' te zijn lijkt het heel wat uit te maken! Alles wat zich voordoet lijkt betrekking op 'mij' te hebben. En wat zich voordoet ziet er meestal niet uit als het hoogste geluk. Die schijnbaar echte 'ik' moet dus tot het bittere einde op zoek blijven naar vervulling of gewoon wat houvast. Ook nog als het levenseinde nadert is er het geloof dat er omgegaan moet worden met frustratie, angst of pijn die 'mij' nu overkomt. Nog steeds lijkt een zeker inzicht in het hoe en waarom van wat als een persoonlijk leven beschouwd wordt van het grootste belang. Misschien gaat de idee dat 'je' 'je' over moet geven aan de uitdagingen van het naderend einde juist een grotere rol spelen. Het gevoel er als individu te zijn brengt altijd de aanname met zich mee dat er nog wat moet gebeuren. Leren, veranderen en ingrijpen door bepaalde keuzes te maken, gebaseerd op kennis en inzichten, blijven de centrale thema's. Het denken dat de regie voert zal blijven zeggen dat er éérst nog iets moet gebeuren, bijvoorbeeld als persoon éérst stil gewaarzijn worden voordat 'ik' mij kan warmen aan de liefdevolle Bron. Het is een gebeuren zonder hoop, aangezien het zoeken plaatsvindt bínnen het door het denken zélf geconstrueerde verhaal óver wat het is dat zich voordoet. Terwijl er altijd enkel dit stille zien is van verschijnende beelden lijken de verhalen óver wat er gezien wordt alleen maar complexer te worden en de vragen toe te nemen. Zo houd Ik het spel gaande van zoeken naar wat ontbreekt en ontkennen wat er is, enkel door mijzelf als het ene zien over het hoofd te zien. Het simpele, directe zien laat Ik door het denken tot een proces in de tijd maken, tot iets dat de 'ik' zich eigen gaat proberen te maken.

Maar voor het zien van wat zich direct voordoet blijkt alles, wát het dan ook is, altijd voldoende te zijn. Voor rechtstreeks ervaren is geen inzicht of overgave nodig en hebben deze en andere denkbeelden geen relevantie. De smaak van koffie, voeren van een gesprekje, een pijnsensatie, gedachte over hoofdpijn: het ís al wat er gebeurt en het wordt al gezien! Er is 'slechts' deze in stilte gedrenkte levendigheid. En niemand die het claimt als het 'zijne'. Het directe zien, ervaren, beleven is wat Ik ben. Elk verschijnen, van intense blijheid tot intense pijn en wanhoop, is mijn eigen inherente schoonheid en haar eigen reden. En elke ervaring vult mijn totale ruimte, laat zich voor de volle honderd procent zien en toont zich als mijzelf en verdwijnt geruisloos van het toneel. Ik ben het zien dat elke angst en elk verlangen, elk vraagstuk dat je naar de keel kan grijpen, net als 'mijn' buien, dat broodje met geitenkaas en 'jouw' mooie ogen, niet iets werkelijk bestaands zijn, maar mijn eigen zien. Alles, zonder uitzondering, is al wat Ik ben. Niets en niemand bestaat als zodanig. Buiten mij is er niemand die hoort, doet, denkt, ziet. Mijn ware aard is het stille zien van elke gedachte die geloofd wordt en uitgroeit tot een aanname in het verhaal van 'ik' én is het stille zien van elke gedachte die zonder iets te worden direct weer terugvalt.

Er hoeft dus niks te veranderen. Er kan niets fout zijn gegaan in het verleden, er is nu niets dat misgaat en ook morgen kan niets mislopen. Alles vindt al plaats ín mij en als mij. En alles dat zich voordoet is al volledig wat Ik ben: tijdloos Zijn, het directe zien. Ik bén al, hoe Ik mij ook voordoe. En tenslotte deze paradox: er kán niets veranderen, want er bestaat niets buiten mij dat kan ingrijpen. En tegelijkertijd kan alles schijnbaar veranderen. Niet door nieuwe inzichten, maar juist door het wegvallen van bestaande. Juist de inzichten die het verhaal van 'ik' in leven lijken te houden kunnen namelijk hun betekenis verliezen en verdwijnen. Ik ben tenslotte het levende zien van mijn eigen komen en gaan als elk beeld !  

Lees meer

Wat ik je zo graag zou laten zien.

Wat ik je zo graag zou laten zien.


Dit artikel is verschenen in het tijdschrift Inzicht. (februari 2014)

Ik zou jou zo graag de wereld laten zien, gewoon zo, in haar maagdelijke schoonheid. Zo helder, fris en direct als madrigalen uit de Barok. Niks geen drukte in het hoofd, geen dwingend grijpen naar en toeëigenen van wat zich voordoet, geen angst en verdriet die de opwindende levendigheid in alles dat is dooddrukt.

Zo zou ik jou de wereld willen laten zien: zoals zij is gebouwd op liefde en heelheid en van moment tot moment klinkt als stille harmonie. Zoals zij onophoudelijk voortkomt uit zuivere leegte en zich inspanningsloos neervleit als tafels, gedachten, menselijke gestalten, oceanen en neerslag. Zoals zij vanuit roerloosheid zich vloeiend beweegt en zich als kenbare wereld telkens geheel nieuw openbaart. Zoals zij zich als stille aanwezigheid verbeeldt tot waar je je nu gewaar van bent.

Weet je, de wereld heeft geen haast en is niet onderweg naar iets. Zij ís gewoon en kent geen tijd en is toch in staat het spel van deinende getijden te spelen. Zij is de eenheid die zich voordoet als tweeheid, dus met grenzen en tegenstellingen, met afstand en duur, oorzaak en gevolg. Dit is hoe de wereld er op het eerste gezicht uitziet. Zij schept en maakt ongedaan. Zij ademt uit en in. Zij leeft in overvloed en bezit niets. Zij schept jou en laat je bewegen in de droomwereld van tijd en neemt je op hetzelfde moment terug in de roerloze boezem van haar tijdloze aanwezig zijn. Het is in deze directe vereniging, in dit onophoudelijke uiteengaan en weer versmelten, dat de wereld haar kinderlijk onbevangen uitstraling aan ons schenkt. Dit wat zich pas bij nadere beschouwing onmiskenbaar aan je opdringt is de wereld die ik je zo graag wil laten aanraken.

Want jij bent dat deel van mij dat deze heelheid nog niet heeft gezien en er toch zo vurig naar verlangt. Het doet mij pijn. Jouw onrust en je uitreiken naar wat je allemaal nog nodig meent te hebben. En dat alles vanuit gevoelens van teleurstelling, spijt en misschien schuld. Alsof iets ervan anders had kunnen zijn. Alsof jij er los van stond en er invloed op had kunnen hebben. Alsof het allemaal echt is wat het denken je voorspiegelt. Alsof de stille vervulling van dit moment aan voorwaarden is gebonden. Alsof je de wereld en haar grootsheid kunt kennen. Alsof de goddelijkheid iets over het hoofd heeft gezien.

Ja, dat is wat ik je zo graag zou laten zien: wat er te zien is! Het heel simpele, rechtstreekse zien dat voorafgaat aan wat je denkt te zijn, te kennen en te moeten doen. De veilige en zekere haven waar je naar zoekt brengt slechts angst en twijfel. De toekomst die je moet brengen waar je naar verlangt brengt je slechts blindheid voor de schat waarin je zoeken en verlangen al plaatsvindt.

Kon ik het je geven, ik zou je overladen met het zien, ervaren, proeven en zoenen van wat jou nu al omsingelt, wat je al in- en uitademt, eet en drinkt. Want precies dit is het mysterie van het leven en de reden waarom je nooit gaat vinden wat je zo naarstig wenst: je bent al wat je nastreeft. Je bent het streven zelf.

Als je deze levendige aanwezigheid zonder ophouden tegen je aan voelt strijken zul je je niet langer eenzaam voelen en zul je weten dat je je niet langer hoeft te haasten noch ergens heen hoeft te gaan. Je zult je niet meer afvragen wat je moet doen en waar het toe moet leiden. Doen blijkt gewoon spontaan te gebeuren. Je zult zonder tijd zijn en gewoon heen en weer klotsen, zonder ergens op te wachten of ergens naar te verlangen, zonder angstig vasthouden of afweren. Alles toont zich als geheel vervuld in zichzelf.

Voel deze wereld en je voelt haar omarming. Zij is totale geborgenheid, open voor precies wat zich aandient en altijd in orde. Ook als boosheid, egoïsme of jaloezie aan de orde is. Gewoon ademen blijkt genoeg te zijn. En, grote verrassing, zelfs dát wordt niet door jou gedaan. Je hoeft niet eens aanwezig te zijn, want dat bén je al, dat is al het enige dat is. Je hoeft niet eens te zijn, want dat is al wat je bent. En het 'zien' waar ik je toe verleid is gewoon een ander woord voor 'zijn'.

Jij bent dat deel van mij dat nog ontkent dat alles dat je je wenst al hier is, dat er niets te doen is. En dat terwijl je juist zo hard je best doet je wensen te realiseren, maar er nooit de vruchten van zult plukken. Het doet mij pijn dat je niet ziet dat je die vruchten al in handen hebt, ja, dat je die vruchten bént. Je praat jezelf steeds opnieuw in het verhaal dat je 'jouw leven' noemt. Zo degradeer je dit moment, dat echt al af is en nergens om vraagt, tot niet meer dan een opmaat voor wat nog komen moet. Zo maak je van dit levende moment, dat in stilte woont en dat zich in geen enkele beschrijving laat vangen, een doods begrip, een gebeurtenis uit een voorbije tijd, die als 'jouw' persoonlijke herinnering de droom van 'jouw' bestaan moet bewijzen.

Ja, dat is wat ik je zo graag zou laten zien: dat jij mij bent. Dat jij niet los staat van wat zich voordoet. Dat jij niet afgescheiden bent van wat de wereld op dit moment in al haar bruisende levendigheid laat zien. Ik zeg het je: jij bent wat ik ben. Jij bent hoe ik me nu uitdruk. Voel mij, streel mij, raak mij aan. Je voelt en streelt jezelf. Je raakt jezelf aan. Het is niet dat er een sanctie staat op niet-zien en niet-luisteren. En evenmin staat er een sanctie op het je vastklampen aan wat je meent te bezitten: kennis, een lichaam, pijn, gedachten, eenzaamheid, een toekomst, een persoonlijke geschiedenis. Want al deze dingen maken ook gewoon deel uit van wat je nu al in volledigheid bent. Alleen betekent het geloven van die gedachten, want meer dan gedachten zijn het niet, direct het ervaren van gemis en het idee op een of andere wijze ontoereikend te zijn.

Jij bent dat deel van mij dat nog wegvlucht voor lijden, pijn, gevoelens van angst, verdriet, wanhoop, onzekerheid en je leven niet (meer) onder controle denken te hebben. Ik zeg je: luister naar mij en even niet naar je denken, kijk mij aan, zie mij voor wat ik ben en niet voor waar je mij voor houdt. Dan weet je dat je juist niet weg hoeft te lopen, maar stil met deze 'bedreigingen' kunt zitten, mij recht in het gezicht kunt kijken en er zonder angst bij kunt blijven. Je zult hen herkennen als zinderende uiting van liefde, als de parel die eenheid op elk moment in stilte laat stralen.

Wat je verder ook in de wereld tegenkomt, het is volmaakt in zichzelf en onlosmakelijk verbonden met mij. Je ziet altijd mij en daarom jezelf. Ik ben de allesomvattende eenheid, stil van huis uit, nooit geboren, leeg en toch vol van alles, onveranderlijk en niet te vatten in woorden en toch te kennen in en als alles dat verandert, als het onkenbare absolute 'dit' dat aan gedachten en gevoelens vooraf gaat én als het relatieve schijnbaar bedreigende of juist gelukkig makende 'dat' wat er gedacht, gevoeld of ervaren wordt.

Jij bent mij. Jij bent het leven zelf. Laat je niet misleiden door die stemmen in je hoofd, die overal 'jouw' gedachten, 'jouw' gevoelens, 'jouw' ervaring van maken. Jij bent de wereld in haar totaliteit. Jij bent het complete bestaan. Laat je niet ringeloren door de door het denken gestolen zintuigen, die wegleiden van het zien van de directe eenheid naar een fictieve ik-wereld van uit elkaar geknipte dingen en gebeurtenissen. Daarom zou ik je graag het zien zelf laten zien en laten zien dat het zich permanent voordoet. Maar dat is uit de aard van haar natuur onmogelijk, want je bent reeds dat zien!

Vooraf willen weten wat er gaat gebeuren valt als onzinnig en overbodig weg uit de stroom van gedachten, evenals gebeurtenissen vóór willen zijn, situaties naar je hand willen zetten, onzekerheid proberen uit te bannen, iedereen te vriend willen houden, ingrijpen in ongemakken en in ziekte van je lichaam. Zie en versmelt met mij. Herken dat je nooit niét mij bent geweest. Zie dat alles al heel en volmaakt is en dat dat zelfs niet afhankelijk is van geld hebben en onderdak. Dit moment is al het meest fortuinlijke gegeven en biedt onderdak aan alles.

En echt, je hoeft niks te begrijpen of te weten; het gevoel een 'losse jij' te zijn wordt al geweten. Je kunt nergens heen; je loopt altijd al op je plaats, de enige die er is en dat is precies hier. Je kunt niks doen; je bent al wat op dit moment wordt gedaan. Je hoeft nergens over na te denken; je wordt al gedacht. En uiteraard hoef jij niets te gaan zien van wat ik hier allemaal beweer en waartoe je wordt uitgenodigd; al het zien vindt namelijk al plaats. Niet door jou als bedacht persoontje, maar door wat je bént.

Dit is wat ik je wilde laten zien: dat wat het ook is dat jij meent te denken, te voelen en mee te maken, dat dat exact nu wordt gezien. En goedgekeurd! Jij wordt al volledig aanvaard, geheel geaccepteerd, ongeacht wat je doet of laat. Jij kunt nooit iets goed doen, maar ook niets fout. Jij blijkt het neutrale zien zelf te zijn, plus dat wat zien überhaupt mogelijk maakt, plus de ruimte waarin het zien plaatsvindt, plus dat wat wordt gezien, dus dat is inclusief die 'jij' die meent zelf de ziener te zijn. En dat allemaal tegelijkertijd, in-een.

Je ware aard is daarom niet een angstige eenling zijn, die een plekje met wat geluk en liefde moet zien te vinden in een onoverzichtelijke wereld vol kansen en bedreigingen. Je ware aard is eenvoudig zien hoe de wereld zich in jou beweegt. Veel genot!

Lees meer

Bewustzijn is.

Bewustzijn is.

Dit artikel is eerder verschenen in het tijdschrift Inzicht (mei 2016).

Stel er is nu onrust. In een reflex schiet het denken in actie, want in de conceptuele kaartenbak van het geheugen staat dat onrust ongewenst is en je er dus zo snel mogelijk vanaf moet. En denken kan alleen maar doen, dus je gaat afleiding zoeken, ergens buiten jezelf. De vraag is nu: wat zou er gebeuren als je de onrust niet direct probeert af te schepen ? Is het mogelijk dat je spontaan met Bewustzijn samenvalt en dat er geen behoefte meer is om wat dan ook te begrijpen, te sturen of te vrezen ? Kunnen we gaan beseffen dat we Bewustzijn zijn ?

Ja en nee. ‘Nee’, want we zijn al Bewustzijn en we kunnen worden noch zien wat we al zijn. Wij zijn al het waarnemen van de gedachten, gevoelens en objecten die op dit moment verschijnen. ‘Ja’, we kunnen open staan voor het idee dat we al zijn wat we waarnemen - dit gevoel van buikpijn, dat vrolijke roodborstje, die dreigende wolkenhemel - en dat het enkel het denken is dat blijft beweren dat dat niet zo is. We kunnen open staan voor de gedachte dat wat we in de kern al zijn slechts door een flinterdun laagje denkactiviteit is afgedekt.

Maar hoe ‘doe’ je je eigen aard ? Door dit moment volledig te ondergaan, er ‘ja’ tegen te zeggen, door stil en ontspannen aanwezig te zijn, woordloos te luisteren, niet in te grijpen, niet te willen begrijpen, geen conclusies te trekken, niet uit te zijn op resultaat, nergens op te wachten, onbeperkte ruimte te zijn voor werkelijk alles, zonder houvast te zijn. ‘Doe’ dit net zo vaak tot je zeker weet dat je niet de doener bent. Dan zie dat jij het leven niet stuurt, dat hoe het leven zich ontvouwt niet het gevolg is van jouw handelen, maar dat jouw handelen de wijze is waarop het leven zich ontvouwt, dat Bewustzijn ons ‘doet’, van a tot z. Dan zie je hoe alles voortdurend verandert, onvoorspelbaar is en zijn eigen loop kiest; hoe die ervaring de onrust langzaam uit je doet stromen en angst en verlangens gaandeweg plaatsmaken voor diepe vreugde en acceptatie van wat er is.

Met andere woorden: je valt met jezelf samen wanneer je het onmiddellijke wonder van dit moment proeft, als je het leven in haar directe volheid ongecensureerd durft ondergaan, als pijn pijn mag zijn en onrust onrust. Dan kun je ervaren wat het feitelijk is, namelijk energie die door je lichaam heen gaat en daar druk op je borst of in je hoofd of buik geeft. Doe jij de onrust en de lichamelijke reactie ? Nee, je hebt er niet om gevraagd, het verschijnt uit zichzelf. En je kunt de onrust waarnemen, dus kun je haar niet zijn. Dat kun jij je op dit moment beseffen. En ook dat besef neem je nu waar. Je bent je ervan bewust. Dus kun je ook dat besef niet zijn, noch de denker van die gedachten. Als je niet de doener bent, niet de onrust en niet de denker daarvan, maar het wel allemaal waarneemt, wat ben je dan ? Dat wat zich van die onrustenergie bewust is. De onrust die er nu is valt niet te ontkennen, maar dat wat kent, dat wat zich bewust is, valt niet te kennen, want het is de bron van alles, en niet een ding. Bewustzijn is de absolute voorwaarde om de onrust te kennen. Als je niet wegloopt voor wat er nu is en deze luisterende ruimte er mag zijn voordat het denken er mee op de loop gaat, ontdek je dat je in werkelijkheid Bewustzijn bent. Wat een ontdekking ! Nu hoef je dus niet meer te wachten op bepaalde ervaringen of bezig te zijn met ontwaken. Je blijkt namelijk al Bewustzijn te zijn, volledig ontwaakte aanwezigheid. Je blijkt het onveranderlijke te zijn dat niet geraakt kan worden, maar wel in zijn zinderende levendigheid elke veranderlijke vorm aan kan nemen

We kunnen hiermee vertrouwd raken door telkens opnieuw vast te stellen dat elke ervaring die op deze directe manier ontvangen wordt, de entree is naar de stille, welwillende, bewuste aanwezigheid die we van nature zijn. Bewustzijn blijkt geen ding te zijn dat je je toe kunt eigenen, maar het Niets dat Alles is, het gewaarzijn dat één is met werkelijk alles wat verschijnt. Het is wat zich altijd precies nu rechtstreeks aandient. Ernaar gaan zoeken heeft dus geen enkele zin, maar zoeken kan toch onderdeel zijn van wat nu verschijnt.

Steeds opnieuw is er dit mysterie: we kunnen Bewustzijn niet mislopen, want het beweegt ons, het spreekt onze woorden, we ademen zijn adem, we horen door zijn oren. We kunnen het ook niet zien, omdat het kijkt door onze ogen, en toch hoeven we alleen maar rond te kijken om het te zien. We wonen in zijn huis en ook al is het niet te kennen, we kennen het door wat we zien, ruiken, denken, vrezen, ervaren, dromen. En het mag er allemaal zijn. Er is nooit enige afstand geweest tussen Bewustzijn en ons, daarom kunnen we ook geen weg vinden die ernaar terugleidt. Het drukt zich uit als elke persoon en bezielt elke situatie. En natuurlijk kunnen wij geen invloed hebben op wat er gebeurt, want wij zijn zelf wat er gebeurt, in en door Bewustzijn. Hoe we ook ons best doen, we kunnen het niet benaderen of ervan weggaan, want het is overal en nergens niet. Het is aanwezig in onze meditatie, in de diepe frustratie waarmee we het zoeken ernaar staken, in onze stekende angst en in onze onbeschrijfelijke vreugde. Het is er altijd geweest, was er al voordat je de wereld inkeek en zal er nog zijn als je ogen voor de laatste keer gesloten worden.

Mocht het zich voordoen, sta dan toe dat de schrik door je lijf giert. Wacht, zit stil en luister tot je het gierende lijf bént. En daar hoef je alleen jezelf voor te zijn. Heel eigenaardig, je hoeft niet te weten wat Bewustzijn is. Het is wat er is, nu gierende aanwezigheid. Je hoeft ook niet te weten wie er bewust is. Er is dit, en dat is alles dat er is. Je hoeft niet bang te zijn voor het leven, voor wat er ook op je pad komt, want wat je werkelijk bent, kan niet stukgaan. Bewustzijn kun je niet stukmaken. Het kan niet scheuren of rafelen, is niet kapot te trekken en vergaat niet van ouderdom. Daarom mogen we het met langeafstandsraketten bestoken, met laserguns of drones beschieten, of een bomgordel omhangen. Het is niet stuk te krijgen, wordt zelf niet aangetast door welke beelden er ook op worden geprojecteerd. Het kan zijn liefde niet verliezen, zijn onvoorwaardelijkheid niet van zich afschudden, zichzelf niet opdelen. Jij en ik, elke vluchteling en elke terrorist ontvangt zijn adem en is zijn aanwezigheid.

Kom daarom nu tot rust in dit unieke moment dat Bewustzijn is, de enige niet-toestand die volledig jouw vorm aanneemt, de enige aanwezigheid die jou helemaal goedkeurt en neemt zoals je bent, de enige ruimte waar je veilig bent en niets nodig hebt. Dat rusten is niet moeilijk als je ervaren hebt dat het geen activiteit is. Rusten in Bewustzijn is je intrek nemen in je eigen aard, je mee laten voeren met de frisse wind van absoluut vertrouwen, verstommen in je eigen stilte. Nu ondervinden je gevoelens en gedachten geen hinder meer bij hun kortstondige reis van komen en weer gaan. Nu worden te midden van het leven alle obstakels om ten volle te leven opgeruimd. Nu is je geest nederig en opent zich dit moment. Je voelt alleen nog maar tederheid voor al je dwaze pogingen om wat er gebeurt af te weren of erin in te grijpen.

Ja, er kan werkelijk herkend worden dat Bewustzijn zich nooit feitelijk opgedeeld heeft en jij er nooit van afgescheiden bent geweest. Bewustzijn drukt zichzelf uit door middel van het leven en nodigt je uit te ontwaken voor dit moment en te zien dat dualiteit niet de realiteit is; dat je op elk moment in je levensverhaal al bent wat je zoekt; dat er nooit meer is dan wat er nu is; dat je nergens op hoeft te wachten; dat er geen ruimte is tussen jou en het leven en evenmin tussen jou en jezelf; dat er geen afstand is tussen het horen en de muziek; dat in dit moment angst en verlangen afwezig zijn als je intiem bent met de ervaring; dat gevoelens van schuld, schaamte en spijt een oproep zijn om dieper in jezelf te kijken; dat alles wat we kennen, inclusief onszelf, enkel als idee bestaat; dat het denken niet in een geconditioneerde ik-reactie schiet zodra je stil bent en luistert; dat het leven de ‘echtheid’ van het verhaal van ‘ik en mijn leven’ gaandeweg uit elkaar laat vallen.

Lees meer

Waar ik ook ben, daar ben ik.

Waar ik ook ben, daar ben ik.


Waar ben ik dan eigenlijk en wat is hier dan ?

Ik loop over de markt, baan mij een weg tussen de vele mensen, moet af en toe bukken om niet mijn hoofd tegen een afdak van een marktkraam te stoten of om niet in damesondergoed verstrikt te raken, ik krijg een por in mijn rug omdat iemand kennelijk meer haast heeft dan ik of mij even over het hoofd zag, ik ruik de geur van vers gebrande pinda's, ik zie dat ik uitkijk naar een koffietentje waar ze échte koffie maken, soms is er wat ongeduld als ik niet kan doorlopen.

Ja, inderdaad, ik ben hier. Ik loop hier rond en niet ergens anders. Ik loop altijd hiér rond, zit altijd hier, haal altijd hier adem, ben hier blij en hier verdrietig en nooit ergens anders. Elk 'ergens anders' is altijd weer hier. Ik kan nooit ergens anders zijn dan hier, dan precies op deze plaats. Ik kan mij verplaatsen, maar nooit weglopen van hier. Ik kan over dààr dromen, maar er nooit komen. Ik kan weggeduwd worden, maar nooit uit hier vallen. Hier is de onveranderlijke ruimte waar ik mijzelf aantref, als elke vorm en met elke naam. Hier is waar ik mezelf ken, hier is waar ik mezelf ben. Niet dààr. Ook niet dàn trouwens. Altijd nu, dit moment. Dààr en dàn kan ik mijzelf nooit ontmoeten. Dààr gaat ook nooit komen, net zomin als dàn. Ik zal dààr nooit dichterbij komen, zelfs dàn niet. Wat ik verlang blijft altijd een geprojecteerde gebeurtenis buiten hier, in een gefantaseerd dààr en dàn. Elke hoop en elk verlangen is een vruchteloos uitreiken naar een dààr en dàn, welke nooit in het hier en nu kunnen bestaan. Elk wachten en verwachten is een vermijden van het leven, want dat is altijd enkel hier, precies zoals het zich nu voordoet. Het is dat wachten en verwachten dat zo'n ongelukkig gevoel geeft omdat het jou blijft voorhouden dat 'dit het nog niet is'. Het denken draait het om en verklaart dat gevoel van gemis als het gevolg van het nog niet hebben gekregen waar je naar verlangt. En dat terwijl hier alles is. Alleen hier is wat is.

En wat is hier dan, in dit eeuwige en onvergankelijke hier ? Hier is altijd wat er nu is en dat blijkt altijd voldoende te zijn. Hier blijkt altijd de totaliteit te zijn van wat is. Hier is de schat. Hier is waar ik samenval met wat is. Hier is altijd het geheel beschikbaar. Hier is al alles dat je verlangt. Buiten hier is er niks. Hier is wat er nu is: lopen, kijken, bewegen. Hier zijn indrukken, gevoelens, gedachten. Hier worden geuren opgesnoven, geluiden waargenomen, mensen en bungelende kleding aangeraakt. Hier wordt een stukje geitenkaas aangereikt en geproefd, een appelpartje weggekauwd. Hier is altijd de enige uitdrukking van het leven, hier is leven dat de vorm van dit moment aanneemt. Alleen hier neemt het leven elke vorm aan. Hier toont het onveranderlijke leven zich als een veranderlijk beeldenspel. Immer harmonisch, simpel en onschuldig. Een schitterend gebeuren, een stralende schildering, een kleurrijke verbeelding. Hier is leven aanwezigheid, stil gewaarzijn, vervuld zijn. Hier verschijnen spontaan gedragingen, reacties op situaties, gedachten, gevoelens en sensaties. Maar hier is geen ruimte voor denken, voor een vlucht uit dit moment en uit eenvoudig aanwezig zijn. Dus doorzie de droom van dààr en dàn en blijf rustig hier. Hier snuif je de geuren op en je bént de geuren, hier versmelt het horen met de geluiden, hier lost jouw kijken op in zien en valt zien samen met de beelden die erin verschijnen, hier accepteert de stille ruimte elke gedachte en sensatie. Het leven leeft !

Lees meer

Een verklaring van liefde

Een verklaring van liefde


Wat dit lichaam ook doet, ik dank hem voor zijn uitingen. Een gebaar, uitroep, zucht, oogopslag, gezichtsuitdrukking, hongergevoel, spierkramp, stijve rug, zenuwtrekje, zweetdruppels, boze blik, houding van wanhoop of juist van opperste blijheid, een snee in mijn vinger, aambeien, rimpels. Ik heb het lief, dank het voor haar aanwezigheid, zie het verheugd aan, ontvang het als een magnifiek presentje.

En dan die gedachten ! Ik heb het over elke gedachte die zich aandient, over zo'n irritant, almaar terugkerend ding, maar ook over zomaar een ingeving én over iets dat vaag en ongrijpbaar is of juist overduidelijk, over een dwingende innerlijke stem of een subtiele, fluisterzachte uitnodiging. Mooi of lelijk, oordelend of niet, angstig, vol verlangen, vredelievend, racistisch, afkeurend, kwaadaardig, harmonisch. Ik omarm al deze gedachten, heet hen welkom, zonder voorbehoud. Gedachten over mijzelf, over jou, over die cultuur of dat hele volk, over iets wat lang geleden is gebeurd, over waar ik nu van baal of over iets wat ik verwacht. Ik heb hen lief, ben elk van hen dankbaar tot in het oneindige. Ik kus elke gedachte, elke inval, elke intuïtieve boreling.

En dan die gevoelens, die stemmingen, die onbestemde of juist kristalheldere gevoelens, die meer of minder emotionele erupties ! Of ze nou gelijk opkomen met een gedachte, er het gevolg van zijn of juist de opmaat zijn voor een gedachte of hele serie verhalen, ze zijn een superfenomeen. Neem nou gevoelens van verontwaardiging, hoe men toch zóiets kan doen, hoe het toch mogelijk is dat zij dit wat ik vertel gewoon als onzin afdoet, of gevoelens van minderwaardigheid, hoe ik kan denken dit of dat niet waard te zijn, gevoelens van angst, tekortschieten, iets verkeerds gezegd te hebben, het gevoel dom over te komen of egoïstisch, niet slagvaardig of juist te drammerig. Ik omhels hen allemaal, het zijn mijn geliefden, ze zijn mijn eigen schaduw, het zijn mijn volmaakte kinderen, mijn vormpjes, kleuringen, geurvlaggen, uitwasemingen, ruimtevullingen, creatieve verbeeldingen, wonderbaarlijke schijnsels, mijn handtekening.

En dan heb je nog mijn onhandig gestruikel over mijn eigen woorden, mijn oordelen over jou, mijn gestuntel in nieuwe situaties, mijn gebrek aan smeuïge voorbeelden, mijn kritische geest, ontoereikende woordenschat, bezitterigheid waar het mijn auto betreft, niet altijd voldoende empathisch vermogen, niet zo vloeiend insteken aan de linkerkant van de weg, die enkels die zo snel verzwikken, mijn aandrang anderen bij hardlopen voorbij te gaan, mijn zinloze ijdelheid, de ongevraagde adviezen die ik geef en mijn ongebreidelde snoeplust. En heus, ik houd van deze schitterende schepselen die zich zonder schaamte op juist dié momenten openbaren.

En dan die klunzige pogingen mijzelf te rechtvaardigen, mijn gedrag goed te praten, iets buiten mij de schuld te geven. En ook daar houd ik weer van, onvoorwaardelijk, grenzeloos, zonder terughoudendheid of twijfel, net zoals ik hou van mijn vriendelijkheid, luisterend oor, gulle hand, van mijn begrip voor elk zogenaamd ontspoord of fout gedrag van anderen, van mijn jubelende binnenkant, van al die liedjes die mijn hoofd zo gezellig vullen, van mijn blijheid die soms fluisterend, dan weer gillend haar aanwezigheid kenbaar maakt, van mijn hartstochtelijk genieten, van mijn gevoelens van liefde voor ieder mens waar ik naar kijk, van die stilte die hier zijn intrek heeft genomen, van de openheid voor alles wat ik niet ken of begrijp, van de ruimte die er is om alles dat erom vraagt de ruimte te geven, van de vrijheid om niet te hoeven weten, niet voorbereid te hoeven zijn, slechts te genieten van wat zich nu voordoet, van de vrijheid om niet vrij te hoeven zijn, van de openheid en ruimte om niet open en ruimhartig te hoeven zijn.

Ik hou van dit alles als het mooiste dat ooit gegeven is en ooit gegeven kan worden, als de meest perfecte uitdrukking van goddelijkheid, als de meest directe vorm die levende eenheid aan kan nemen.

Maar hoe zou het ook anders kunnen ? Ik bezit dit alles niet, ik bén dit alles. Ik ben het gegeven van dit moment. Ik ben mijn eigen geschenk. Ik ben dit wat is, wat het ook is.

Ik kan niet niét van mijzelf houden. Er is niks buiten mijzelf. Er is dus niks te halen. Er is ook niets dat ik kwijt moet raken. Daar is ook geen plaats voor. Niets hoeft anders of kàn zelfs anders. Alles is een godsgeschenk, een genadige dans. Ik ben deze liefdevolle omarming van mijn eigen beeldenspel.

Lees meer

Radicaal zelfonderzoek.

Radicaal zelfonderzoek.

Zelfonderzoek betekent dit moment haar verhaal laten vertellen, zonder dat jij tussenbeide komt. Het is de uitnodiging te zien wat er voorbij de wereld van de geest is, voorbij ‘jij’ en alles dat je kent. Het onderzoek is radicaal omdat zij niet vraagt wat ik moet doen om gelukkiger te worden, maar wie die ik is die denkt dat hij of zij zelfonderzoek kan doen. Zo word je zelf object van onderzoek, lijdend voorwerp.
Denk als startpunt gerust dat jij het onderzoek doet, maar wéét dat het niet zo is. Zelfonderzoek laat zich kennen als een soort wisseltruc, waarbij het zelf, de ‘ik’, in de kuil valt die hij graaft. Het is zoiets als de tijd nemen om vast te stellen dat er enkel tijdloos aanwezig zijn is. Zelfonderzoek is niet een actie van mij-zelf, maar van het ene Zelf dat zichzelf herontdekken wil. Het initiatief om aan zelfonderzoek te doen komt dan ook van het Zelf.

De onderzoeksmethode is observeren zonder dat vanuit een ik-standpunt te doen, luisteren zonder conclusies te trekken vanuit ‘mijn persoonlijke opvattingen’, waarnemen zonder wat gezien wordt in begrippen te gieten.
Er wordt je gevraagd je op geen enkele manier te bemoeien met wat zich voordoet. Dat is de rode draad in dit onderzoek. Dan krijgen de naakte feiten de kans aan het licht te komen en een geheel nieuw licht te werpen op jouw geloof een afgescheiden persoontje te zijn. Dan word je achteruit getrokken uit het persoonlijke verhaal en landt je in de essentie. Je blijkt die essentie te zijn, het Zelf. Jij blijkt het waarnemen te zijn van alles dat je ‘ik’ en ‘van mij’ noemt.

Zelfonderzoek richt zich op de wortel van het idee dat de ‘ik’ de doener is in het leven. Als je nu waarneemt, zonder woorden te geven aan wat je ziet, is er dan ergens een ‘ik’ aanwezig ? Staat er dan iets los van de heelheid, iets dat een ‘eigen’ leven leidt ? Is er iemand die kan kiezen te luisteren, die waarnemen kan ‘doen’, die kan gaan zitten voelen ? Of zijn dit alleen voor de geest ‘werk’-woorden ?

Zelfonderzoek richt zich op dat wat permanent is, op wat het meest dichtbij is en op wat de essentie is van alles.
Het betekent dat bij zelfonderzoek de focus van aandacht altijd hier is, ongericht en open en denkactiviteit niet langer de sturende factor is, maar ook gewoon deel van wat wordt waargenomen. Als er nu direct sprake is van observeren, zonder dat het denken dit verstoort, dan verschijnen jouw angst, jalousie, blijheid, verzet, boosheid, onrust niet meer in jouw hoofd. Zij verschijnen in het observeren, in het luisteren, in het ontvangen. Daar ontvouwt zich hun essentie van stille openheid. Er wordt blootgelegd dat alles, op elk moment, het Zelf is en totaal niet wat het denken er van heeft gemaakt. Het Zelf is het leven. Het Zelf leeft alles, ook jou.
Liefdesuitingen, boosaardige opmerkingen, hartverscheurende taferelen, zomerseizoenen, slagregens, onheuse bejegeningen, intens verdrietige gevoelens… in elke porie van het leven is uitsluitend het Zelf te vinden.
De uitnodiging is daarom je te laten onderzoeken door het Zelf en door het deklaagje van de geest heen te prikken. Je laten onderzoeken betekent dat je slechts hoeft te zien en te ontvangen wat nu wordt gegeven. Het is het leven recht in het gezicht kijken, zonder iets ervan niet te willen zien. Er sluipt rust en stilte in het leven.

Zelfonderzoek richt zich op wat de actualiteit is. Zij doet dat bijvoorbeeld in de vorm van vragen. Wat is er nu hier te zien ? Is de geest stil of verschijnt er iets ? Waar verschijnt het ? Waar is het vandaan gekomen ? Proef het antwoord, maar verwoord het niet. Door niets te verwoorden wordt er niets geschapen. Sta toe dat je geen houvast hebt en niet weet wat je ziet of voelt. Elke keer dat het denken loslaat lost de illusie van het zelfgevoel op. Elke keer dat je zwijgend aanwezig bent in het niet-weten, brokkelt jouw zogenaamde bezit aan kennis, ervaringen en overtuigingen verder af. Het betekent dat het Zelf zijn expressie als klein schijnbaar ego-zelf terugneemt.

Zelfonderzoek richt zich op wat de directe ervaring is. Wanneer je bijvoorbeeld angst voelt opkomen negeer het niet, maar ga er ook niet over nadenken, maar ervaar die energie. Loop hand in hand door het bos en luister slechts. Laat de angst de ruimte pakken die zij wil. Geef haar de gelegenheid haar essentie te onthullen. Leg haar geen beperkingen op. Stuur op geen enkele manier. Herinner je dat het bij het ware zelfonderzoek zeer nadrukkelijk niet gaat om het veranderen van wat zich voordoet. Streef dus niks na. Laat de angst zich ontvouwen, openen, simpelweg door haar eens echt aan het woord te laten. Zie welk een fenomenaal uitzicht er verschijnt.

Zelfonderzoek kan zich ook op haar eigen bron van stille openheid richten. Als er nu zwijgen is, aanwezig zijn zonder iets te willen, als stilte in de ogen wordt gekeken, dan kan het Zelf zichzelf herkennen. Grote vreugde komt vrij in deze herkenning en ademt een geur van niet eerder geziene ruimtelijkheid en vrede. Maar probeer niet stil te zijn of je te ontspannen. Dat creëert slechts de droom van ‘ik’ die onderzoek doet. Laat je juist overnemen door stil waarnemen, door nergens op te wachten en niks te verwachten. Stap per direct de eeuwige vrede binnen, door enkel schouwen te zijn. Voel je toch ongeduld of twijfel, observeer dan de spanning die dat nu direct in je lichaam en je geest oproept en geef haar de vrijheid haar ware gezicht te tonen. En zie hoe het accent verschuift van de spanning naar de openheid die de spanning binnenlaat.

Telkens wanneer je de innerlijke prikkel daartoe voelt, maak je dan zo stil en open mogelijk en zet je hoofd met al haar afwegingen en betekenisgeving naast je neer. Luister alleen maar. Dat kan nu meteen zijn, terwijl je zit te lezen, maar ook straks terwijl je met iemand praat. En wat het ook is dat je hoort, laat het gewoon zijn zoals het komt. Laat dit moment van luisterende aanwezigheid zegevieren, de enige weidsheid waarin geen ‘ik’ kan bestaan. Als je luistert en kijkt, zonder de interpreterende geest mee te laten lopen, wordt de veronderstelling die zegt ‘ik zit hier, ik zie wat ik nu zie, ik heb een leven’ gaandeweg doorzien en lost zij op. Middels zelfonderzoek roept het ene Zelf deze droom terug. De opengevallen ruimte stroomt direct vol met een fundamenteel vertrouwen dat alles dat er nu is oké is.

Telkens wanneer de uitnodiging daar is, laat dan jezelf bekijken, terwijl je je gebruikelijke dingen doet. Zet jezelf in de vitrine van het gedachteloze maar alerte waarnemen. Zet je gewoonten in het zicht. Zet je mentale heen en weer springen in het licht van het alles verwelkomende waarnemen. Hoe reageert de geest op wat hij in de buitenwereld ziet ? Waar in je lichaam ervaar je de weerslag daarvan ? Veroordeel jezelf op geen enkele wijze. Luister slechts en geef de ervaring de kans haar ware aard te laten zien. Zie dat alles direct stilte vindt in het waarnemen, gewoon terwijl het leven zich afspeelt.

Telkens wanneer het leven je verleidt op deze wijze te zien en te zijn wat je bent, dan begin jij als ‘losse jij’ uit elkaar te vallen en daarmee de door jou toegeëigende pijn, angst, verlangen, twijfel, afweer. Je wint niks, maar verliest een hele berg ideeën, een verleden, een heden en een toekomst, de ambitie om iemand te worden en de wens om wat ook te veranderen. De ideeën-verzameling die we ‘het gevoel van ik’ noemen wordt van binnenuit uitgehold en spoelt weg in de vredige golving van het vervulde leven van dit moment. Wat je dacht dat je was, toont zich als precies wat je níet bent: je lichaam, denken, voelen, emoties, zintuigen. Nu toont zich de verlichte aard van elke situatie, elke gedachte, elk gevoel. Het Zelf herkent zijn eigen gespeelde rol, herinnert zich zijn eigen script, zoals hij dat door jou uit laat spelen. Elke vraag over het hoe, wat en waarom door jou wordt nu beantwoord met het dit, hier en nu dat je bent.

Precies nu, in het zwijgende observeren, is er stilte. Er is enkel nog stilte. Je valt samen met jouw natuurlijke aard van alomtegenwoordig stilte-zijn. En ín deze stilte onthult het leven zich zoals zij dat nu doet, gewoon voor Zichzelf, want er is niemand anders. Er valt niets meer te verdedigen en geen speciale gebeurtenis te verwachten, want precies wat er op dit moment is, is al het volle leven. En dat was al zo, zo blijkt. Alleen het denken suggereerde wat anders.
Laat je daarom met een gerust hart onderzoeken. Het is afscheid nemen van de droom van afgescheidenheid en binnenstappen in het onmiddellijke, in luisterend aanwezig zijn, in onpersoonlijk waarnemen. Op het moment dat intentievrij luisteren, zien en voelen grenzeloze openheid ontmoet, dan is dit moment simpelweg vreugde. Het Zelf loopt zichzelf tegen het lijf.

Lees meer

Het open geheim

Het open geheim


Dit artikel is verschenen in het tijdschrift Inzicht (februari 2017).

Het leven is dat wat nu is: één onbegrensd decor van stil gewaarzijn, waarbinnen een opvoering gaande is van komende en weer vertrekkende beelden.
Wat je ‘jouw leven’ noemt is het verhaal dat het denken vertelt bij deze beelden. Het stille zien wordt door denkactiviteiten afgedekt en tot een geheim gemaakt en dit lichaam tot de 'jij' die op zoek gaat naar de sleutel tot dat geheim.
Wat ontdekt kan worden is dat er feitelijk niets verborgen is, zodra het leven wordt aanschouwd door de ogen van de stilte.
Kijk maar: wanneer je het denken even vrijaf geeft en slechts luistert, dan blijkt er een immense zee van stilte onder alles te liggen. Het is in deze stilte dat het leven verschijnt.
Het geheim is dat je niet een zoekend individu bent dat moet vinden wat hij mist, maar dat je deze stilte bent, onbeweeglijk, gewaar van alles, altijd hier, altijd open voor wat de zintuigen binnen brengen. Als je nu stil bent, kun je dan zien waar een gedachte of sensatie zich voordoet ?
Neem even afstand van het in steen gehouwen idee dat er een ‘jij’ is die nu zit te lezen. En ontspan je bij wat zich dan onthult. Neem er de tijd voor. Zo leer je jezelf kennen als het zien van elk beeld dat in je eigen stilte verschijnt.
Het geheim is dat jouw leven nooit door jou geleefd wordt, dat er geen losse deeltjes en facetten zijn, geen losse kenners en getuigen, geen doeners in deze lichaamsbeelden, geen stuurmannen en stuurvrouwen, maar alles het zien is van één geheel, verschijnend in en verbonden door stilte.
Als je het verhaal van je leven, met haar herinneringen en verwachtingen nu even loslaat, dan val je meteen in de tijdloze stilte die dit moment is, en sta je oog in oog met het gewaarzijn dat je bent. Jij die meende gewaar te zijn van het leven, blijkt het levende gewaarzijn te zijn.
In deze opvoering van het leven gaat het om het zien van dit wonder. Het gaat om het versmelten met de levengevende bron van stilte in het zelf van alles dat je ziet, hoort en denkt. En daarvoor hoef je niet aan dit lichaamsorganisme te morrelen, niet aan je karakter, patronen of gedrag te sleutelen, niets aan het gegeven van dit moment te veranderen. Je kunt zoeken zoals je zoekt, voelen wat je voelt, vertwijfeld zijn precies zoals je dat nu misschien bent ! Het gaat slechts om zien, om het gewaarzijn dat zien altijd aanwezig is, de bron is van alles en de taal spreekt van stilte. Wanneer dit waarnemen zich aandient dan schijnt het licht van de bron op elk beeld dat in dit moment verschijnt. Het is nu duidelijk dat alles al verlicht is en bron zelf is. Dan valt de gefantaseerde toekomst weg, het hopen en wachten, de overtuiging dat er iets te vinden valt, dat er nog iets buiten dit moment is en los van jou bestaat. Dan valt de versie van wat leven inhoudt, volgens de stem van het denken weg.
Wanneer je nu het lezen voor even onderbreekt, kun je dan zien waar de woorden die je zojuist las zijn gebleven ?
Wanneer je de stem van de stilte de kans geeft, dan hoor je haar uitnodiging om eenvoudigweg te zijn met wat is, met twijfel, angst, verzet, onmacht, boosheid, destructieve gedachten. Dan is het leven dat wat nu is, het schrijft dit moment en laaft zich eraan. Dan valt de opdeling in een jou en mij weg, springt de tijd uit wat er verschijnt en implodeert het idee van afstand en bestemming. Laat daarom maar gewoon zijn wat er is.
Het geheim van het leven is dat er enkel onveranderlijk en eeuwig gewaarzijn is, dat zich vol laat stromen met haar eigen inhoud, deze voorstelling zelf gadeslaat en weer leeg maakt, klaar voor het volgende onderhoudende verhaal van jij en ik in een wereld van goed en kwaad.
Het geheim van het leven is zien dat dit lichaam dat je ‘ik’ noemt niets kan bewerkstelligen en geen vrijheid kan vinden, maar deel is van deze zich ontvouwende voorstelling van veranderlijke beelden. Versmelt daarom telkens opnieuw met deze intense stilte van gewoon waarnemen. Wanneer je in de stilte van jezelf kijkt, met ogen die niets verwachten, blijkt er nergens een geheim te vinden, slechts de openheid van wat is, zuiver in haar smetteloze directheid, zwijgend in haar onvoorwaardelijke aanvaarding van elk verschijnsel, onbeperkt in haar omarming van elk idee van geheimen en openheid. Elk moment is nu een ontdekkingsreis IN het wonder van openheid dat je bent.

Lees meer

Verlangen naar afwezigheid.

Verlangen naar afwezigheid.


Juni 2017.
Het is mij opgevallen dat als ik probeer stil te zijn, ik een hoofd vol onrust ben. Dat als ik nastreef afwezig te zijn, niet meer als persoon overal tussen te zitten, ik er met mijn gedenk meer tussenzit dan ooit. Dat als ik probeer onvoorwaardelijk liefdevol te zijn, ik al snel met mezelf in de clinch lig. Het lukt me namelijk niet ! Al die verleidelijke adviezen over hoe mijzelf te verbeteren, stiller, meer aanwezig, liefdevoller, toleranter, te 'maken' ten spijt, ik krijg het niet voor elkaar ! Toch niet voor lang in elk geval. En wat een rotgevoel levert me dat op.

Nu wordt het interessant wanneer, in plaats van achter materiële of spirituele doelen aan te gaan, ik mijzelf indringend aankijk en bevraag. Ik vraag mijzelf wie toch degene is die al die verlangens bezit. Is het antwoord pure woordloze stilte, dan herkent stilte zichzelf als iets dat er altijd is en stopt het vragen. Is het antwoord 'ik', dan kijk ik waaruit dit antwoord voortkomt of waarin het opkomt. En dan luister ik alleen maar. Mijn ervaring is dat uiteindelijk elke vraag die ik aan mijzelf stel, en in luisteren rond mag drijven, naar stille aanwezigheid voert.
De unieke levendigheid van de directe ervaring van dit moment wordt dan plotseling gezien. Als dit zien het stof van het dominante denken van zich afschudt en de hele ruimte begint te vullen, dan is het duidelijk dat waar ik echt naar verlang op elk moment hier al volledig aanwezig is. Dat ik ben wat er is en niet wat ik denk dat er is. Dat het denken als de ik-schepper er feitelijk helemaal niet is.

Maar zolang ik mijn kijken en vragen niet op mijzelf richt maar op buiten, blijf ik geloven dat het allemaal om mij draait. Wat een boeiende paradox. ‘Ik die van alles mis, ik die weet wat goed en fout is, ik die de wereld van zijn slechte elementen moet bevrijden.’ Daarom nodig ik je uit te zien dat het om zien gaat, niet om wat je doet of laat, voelt of denkt. Misschien zie je hoe het denken probeert vast te grijpen wat de zintuigen slechts strelend beroeren. Hoe denken ‘het verhaal van ik’ wil blijven scheppen. Hoe in de stilte van zien, het leven een zachte zinnelijke streling is van wat er passeert, een stilzwijgend zoenen van zichzelf, een omarmen van wat nooit zonder zijn omarming kan bestaan.

Schrik niet als je nu plotsklaps achteruit getrokken wordt, als je onrustige verlangen bij zijn nekvel wordt gegrepen en jij als totale rust en stilte achterblijft. Als jij en alle anderen om je heen op mysterieuze wijze tot één beeld samengesmolten en in deze intieme ruimtelijke stilte binnengeleid zijn. Als de gefantaseerde scheiding tussen Zijn en 'doen of je iets bent' wegvalt.

Ik heb het over Zijn dat jouw ware aard is, aan alles voorafgaat en het zien is van alles dat je kent en niet kent. Er is gewoon niks anders dan Zijn. Er is geen ik, dus niet een iemand die in welke gebeurtenis dan ook in kan grijpen. Zijn doet en laat. Zijn droomt de ik-droom. Zijn verlangt, stelt zichzelf vragen en luistert. Zijn doet zich voor áls elke ik, in elke vorm.

Houd je daarom niet met deze veronderstelde ik bezig. Verspil er geen energie meer aan. Kijk en luister net zolang tot je ziet dat er geen ik is om de ik te doorzien. Laat de gedachte die zo belangrijk voor je lijkt maar voorbij gaan, en rust als het stille zien dat je dan blijkt te zijn. Hier past weer de beginvraag met zijn twee mogelijke antwoorden: ‘wie is toch degene die zich niet met deze ik moet bezighouden, die moet kijken en luisteren ?’

Nu ik eindelijk weet stille aanwezigheid te zijn, heb ik mijzelf, en jou in dezelfde beweging, vrijgesteld om iets te doen aan het idee te kritisch te zijn, angstig, boos, hebzuchtig, jaloers, verlangend en noem maar op. Sta daarom vanaf nu toe dat je het toestaan bent van al die spontane expressies, net als van aardig zijn, helpend, inspirerend, geëngageerd, daadkrachtig enzovoort. Er is nooit iets anders nodig dan wat zich nu voordoet en ‘jij’ doet het niet. Het is juist het idee dat er een jij is die het in de hand heeft angstig of boos te zijn, dat het gevoel geeft een angstige of boze ik te zijn. Zien en luisteren kan door dit kip- en ei-verhaal heenprikken. Ook hier geldt de uitnodiging de vraag te stellen wie degene is die het toestaan toestaat. Kijk daarom steeds opnieuw naar hier, waar je je denken vermoedt en luister, tot Zijn zich herinnert de stille aanwezigheid te zijn in alles wat hij met zijn zintuigen registreert.

Laat de zware last vallen liefdevoller te moeten zijn, meer aanwezig, in het hier en nu, stil, mindful, met je pijn of eenzaamheid om te moeten leren gaan, mededogend en spiritueel te moeten zijn. Daar is allemaal niks mis mee, als het gebeurt gebeurt het. Maar zie dat je die begeerde zaken niet in bezit kunt nemen. Zij bestaan enkel in de vorm van een gedachte, net als de jij die hen wil bezitten. En elke gedachte, stemming, actie of verlangen, is al de verbeelding van Zijn, niet een hulpmiddel of belemmering om Zijn te gaan vinden.

Mijn leventje is niet de weg die ik ga om dichterbij de stille aanwezigheid van Zijn te komen, het is al Zijn en wordt al gedaan door Zijn. Niets hoeft daarom anders te zijn dan zoals het gaat. Zelfs het denken, dat blijft beweren dat er volop onvolmaaktheid bestaat, mag zijn denkbeeldige muren en verschillen, alle tegenstellingen en tweestrijd blijven bouwen en weer proberen af te breken. Ook dat is niks anders dan Zijn die zichzelf als die uitdrukking waarneemt.
Maar kijk ook niet raar op als je tijdens het doen van de afwas niet meer die ene persoon bent die de afwas doet, maar de onbegrensde stilte die zonder benoemen zijn handen in zijn water in zichzelf ziet bewegen.

Lees meer


inloggen