Advaita is


Advaita is een uitnodiging om stil te staan bij vragen die vaak in moeilijker tijden in ons leven naar boven komen.

Wie is dat individu dat wil ontsnappen aan pijn, verdriet, tegenslag ?
Wie is die ‘ik’ die ik denk te zijn ? Is er iets zinnigs te zeggen over het verschil dat ik ervaar tussen wie ik denk te zijn en wie ik zou willen zijn ? Vanwaar toch die wens tot meer, beter, anders ? En er zou ’n kloof zijn tussen wie ik geloof te zijn en wie ik van nature ben. Hoe kan ik weten of dat zo is en hoe kom ik dan bij mijn ware aard ? Wat kan er gebeuren als die ‘ik’, die zo vertrouwd en volledig ‘eigen’ voelt gezien wordt voor wat hij echt is ?

Mijn invalshoek is die van de traditie van de advaita oftewel de non-dualiteit.
Voor mij is de kern van de boodschap van de niet-tweeheid: laten zien en ervaren dat er slechts het Ene is, wat wil zeggen dat alles dat wij kennen, incl. deze persoon die wij de ‘ik’ noemen, dit Ene is. Daarnaast gaat het om het herkennen dat dit Ene altijd al direct en oordeelloos, onpersoonlijk en tijdloos aanwezig is en de bron is van alles dat wij kennen. En deze herkenning toont haar inherente vreugdevolle aard.

Dan nog maar twee vraagjes:
Wat is de relatie tussen wie ik denk te zijn, mijn zoeken of streven naar een meer bevredigend leven en dat Ene dat altijd geduldig en stil beschikbaar is ?
En: welke aannames zijn er kennelijk nodig om mijzelf als een van het Ene afgescheiden individu te zien, onderweg naar een gelukkiger leven of misschien zelfs naar verlichting ?

En waarom hierover spreken ?
Wel, omdat het super intrigerend is ! En het is mijn ervaring dat wanneer er direct nu, in dit moment, gezien wordt wat zich voordoet, zonder concept van wat het is of hoe het zou moeten zijn, dat er een instant samensmelten met het Ene ervaren wordt. En daarmee ’n wegvallen van alle vraagstukken en zorgen. Maar raar genoeg niet voor een iemand, dwz niet voor de ‘ik’ die het denken veronderstelt dat ik ben. De ‘ik’ wil uiteraard van alles ondernemen, oefenen en gedisciplineerd richtlijnen en voorschriften volgen om gelukkiger, succesvoller, of bv. meer in controle te zijn. Maar waar ik het over heb gaat over het doorzien van het ikje, met al zijn doelen, verlangens en angsten. Het is mogelijk dat gezien wordt dat ‘mijn leven’ een verhaal is en dat wat ik in dat verhaal aan het zoeken ben al helemaal gerealiseerd is !

Dus wat is het grote mysterie ?
Die altijd zo solide geachte denkende, voelende en handelende ‘ik’, blijkt de inhoud te zijn van wat wordt waargenomen door gewaarzijn en is dus niet zelf dat wat waarneemt. Denken speelt dat hij buiten de feitelijke situatie staat, terwijl hij een onderdeel is van die situatie, van wát er gezien wordt. Dus wanneer dat wat zich in dit moment feitelijk voordoet niet meer exclusief gezien wordt door het filter van het denken (benoemen, vragen stellen, interpreteren, associëren, anticiperen, oordelen, kiezen enz.), blijkt dat ik Waarnemendheid ben, het Ene, de Geliefde, de open ruimte waarin de hele wereld verschijnt en verdwijnt, dus inclusief de denkbeweging, waar uiteraard helemaal niets mis mee is. En die hele ‘ik’ blijkt dan niet meer dan een idee te zijn dat spontaan opkomt in gewaarzijn. Voor het denken is dit uiteraard (letterlijk: vanwege zijn aard) een bizar en onbegrijpelijk verhaal. Tóch ligt er de uitnodiging voor jou om te zien wat er waar aan is !

Wat we kennen en denken te zijn is klaarblijkelijk niet de gehele waarheid.
Voorbij het 'waar' en 'onwaar' van wat je hier leest, voorbij ‘ik ben een gedachte’ en ‘ik ben geen gedachte’, voorbij de verhalen over eenheid en tweeheid is het zien dat dit moment, met precies dát wat zich daarin voordoet, het enige (Ene) is dat er is. Voor het aan concepten gebonden denken is dit dus nooit te begrijpen, want die schept juist een parallelle droomwereld en deze speelt zich overal af, behalve in dit moment. Terwijl dit wat zich nu feitelijk voordoet alleen in dit moment ervaren kan worden. Voor mij voelt dit als een bruisende levendigheid, een zinderende stilte.

´En is dat ‘doorzien’ of ervaren veel werk ?´
Dit zal jij je, de denkende ik, misschien afvragen; zoeken en vragen stellen, stappen zetten richting een toekomstig doel, oefenen en zichzelf verbeteren is namelijk de functie van het denkende ikje. En dat is prachtig en helemaal goed. Maar nee, helaas of juist gelukkig, er is niemand die het doorzien kan ‘doen’ of die het Ene kan zien of pakken… omdat je het bént ! Wat jij bent is datgene dat nu al volledig ontwaakt, aanwezig en gewaar is van alles dat zich volledig uit zichzelf voordoet. Dus dit is een blijde boodschap. Je hoeft niet meer te zoeken, nergens meer op te wachten en er kan niets anders zijn dan zoals het nu is !

Foto's