Over doemdenken.

Vraag
"Het gekke is dat als ik mijn zorgen opschrijf het nog meer waar wordt en dus ook als ik er over zou praten met andere mensen, want dan gaat het verhaal oh zo hard naar doemdenken, plus dat ik dan nog eens de interpretatie van anderen er bovenop krijg. Waar blijft dan die theorie dat het goed is om van je af te praten? En als ik niet praat zegt mijn zusje bv dat ik aan het ontkennen ben. Ik weet het niet meer."

Antwoord
Dingen opschrijven of verwoorden, dus in beide gevallen woorden geven aan wat zich woordloos aandient, dat IS het verhaal. Dat IS de fantasie, de droom. Jij vertelt geen verhaal, JIJ BENT HET VERHAAL. Het verhaal van ZIJN met als titel: ik ben Z. En alles wat echt lijkt is het verhaal in het verhaal 'ik ben Z'. Dus ook 'andere mensen'. Het verhaal (dat zich in jouw hoofd lijkt af te spelen) gaat niet naar doemdenken. Dat er doemdenken is IS HET VERHAAL. Net zoals 'totaal ervaren' en 'wakker worden' geen gebeurtenissen zijn die zich VOOR jou voordoen, maar slechts een gedroomde, dwz bedachte FANTASIE VAN ZIJN zijn.
Zij doen zich voor ÍN wat het enige is dat er is: DE ONEINDIGE RUIMTE VAN ZIJN, LIEFDEVOLLE TOTALITEIT. En feitelijk bestaat er geen 'totaal ervaren' en evenmin 'wakker worden'... er is enkel ZIJN, in al zijn vermommingen.
Praten en verwoorden is beide niets anders dan een fantasie creëren. En zolang het doorgaat, die innerlijke commentaarstem of het praten met anderen, zolang wordt er niet getwijfeld aan het gevoel een echte persoon te zijn. Een persoon die dingen ondergaat en slachtoffer is van acties van de wereld om haar of hem heen.
Je kunt het nu zelf vaststellen (meneer of mevrouw ZIJN)... wat is er nu direct, als er GEEN praten of verwoorden is ? Je Bent wat je nu direct niet KUNT benoemen: woordloze, niet toe te eigenen OPENHEID...Al je zorgen verschijnen en verdwijnen in de ZORGELOOSHEID die je NU al bent. En als praten en zorgen zich wél voordoen dan is dat ook helemaal oké, het is Zijn, dat wat je bent, in optima forma.

Foto's