Heb jij het in de hand ?

Vraag
"Ik hoor je zeggen dat praten over en niet praten over hetzelfde is (maar niet in mijn ervaring) en dat ik niet in de hand heb wat er gebeurt, dat het slechts nu gedachten zijn die opkomen. Door al die stress van mijn actieve geest merk ik ook dat pijntjes in kaken etc. weer opspelen en ik daar dan weer bang voor word."

Antwoord
Denken vindt plaats ín Gewaarzijn, ín ZIJN dat zich gewaar is van alles. Elke intellectuele activiteit doet er zich in voor. Zowel praten is een activiteit van ZIJN, als niet praten. Dus zij zijn beiden ZIJN. en ZIJN IS DE STILLE LEEGTE VAN DIT MOMENT.
ZIJN spreekt vanuit denken... óf vanuit stilte. Als ZIJN zich kenbaar maakt via de mentale wereld van het denken dan maakt hij DINGEN (dat is 1) van wat zich voordoet VOOR EEN MIJ (en dat maakt 2). Dan is praten een 'ding' of gebeurtenis en 'ik' de uitvoerder of kenner ervan. Dan krijgt DE INHOUD van wat er wordt gezegd een schijnbaar eigen dynamiek en lijkt waarde en belang te hebben... voor de net zo SCHIJNBARE IK. Dit is de DROOM VAN AFGESCHEIDENHEID.
Die namaak-persoon leeft in de namaak-wereld en dat is er een van zoeken op grond van afwijzen: 'dat wil ik wel, maar dit niet !' Dus pijn. En in die fantasiewereld LIJK JIJ IN DE HAND TE HEBBEN WAT ER GEBEURT... terwijl de 'jij' een gedachte is die gebeurt.
Dus 'jij' kunt niet vaststellen dat iets een gedachte is, omdat 'jij' zelf enkel een gedachte bent. De 'jij' is zelf DE INHOUD VAN GEWAARZIJN. En dat is nooit een blijvend iets. Dus praten lijkt alleen van belang en richtinggevend als 'de droom van ik' speelt, als woorden inhoud, dus betekenis krijgen.
Verschuift ZIJN zijn aandacht naar stilte, dan blijkt ALLES er al te zijn en precies zo te zijn zoals het zich voordoet. Dan blijkt de 'jij die een actieve geest heeft' ZIJN zelf te zijn in de vorm van een gedachte. En het verschijnen van een GEDACHTE of van het IDEE van stress of van het GEVOEL van pijn in de kaken blijkt dan al voldoende, blijkt al volledig het ene gewaarzijn te zijn. Dan is het klaar, er blijkt niets te doen ! Doen gebeurt vanzelf, daar is geen ingrijpende 'ik' voor nodig.
Ondertussen is het van belang dat je werkelijk WEET dat jij niet de veroorzaker bent van stressvolle gedachten. Elke gedachte komt en gaat, daar is niets aan te doen. Gedachten zijn evenmin VAN jou als pijn en angst. Misschien geeft die wetenschap jou de rust om niet aan gedachten en gevoelens van pijn en angst te gaan sleutelen. Kijk ze eens recht in de ogen, luister naar wat ze vertellen, voel hoe pijn en angst werkelijk voelen. Vrees hen niet, want het is juist DAT wat hen een realiteit geeft; in werkelijkheid schijnbaar, voor het denken levensecht.
En wat doet zich nú voor ? En wat zie je als je niet vanuit verzet naar hen luistert ?

Foto's