Gedachten of feiten ?

Vraag
"Sprak net G. en vertelde iets over P. en werd meteen weer emotioneel. Zij heeft het dan over de realiteit (de situatie) en dan ga ik dat ook weer geloven terwijl ik weet dat de enige realiteit de gedachte is die nu opkomt. Maar er zijn toch feiten? zoals huur niet meer kunnen betalen enzo? Ook al weer een gedachte?"

Antwoord
De 'ik die gelooft dat...' en de 'ik die weet...' illustreert de wijze waarop ZIJN het denken laat functioneren. Namelijk als iets dat tegenstellingen creëert (die er niet zijn ! Synoniem voor ZIJN is EENHEID) en die doet alsof de 'ik' de kenner is die BUITEN situaties en meningen staat, deze kent en die er meent iets óver te kunnen zeggen. G versus jij: is een door het denken verzonnen tweedeling. Er is noch een G, noch een jij. Die bestaan alleen als verhaal binnen de schijnbare wereld van het denken. Maar waar je toe uitgenodigd wordt is verder te kijken dan wat het denken dicteert. Kijk zelf maar: waar vind je die 'jij' ? Waarschijnlijk wijs je nu naar je lichaam. Maar dat wat we lichaam noemen is géén 'jij'. Het is een ding, maar enkel omdat het denken het verwoordt. Het denken maakt een DING van wat gezien wordt, van wat niet meer of minder dan EEN WAARNEMING is, EEN VERSCHIJNEND BEELD.
Een waarneming LIJKT slechts een SPECIFIEK DING omdát en zoláng een waarneming, met instemming van ZIJN, in de handen van het verwoordende, dingmakende en betekenisgevende DENKEN valt.

DENKEN vervult maw de sleutelrol in het hele toneelstuk dat we 'het bestaan' noemen. Iets BESTAAT enkel als er een GEDACHTE ÓVER DAT IETS verschijnt. Dat is wat we denken noemen. Dat 'iets' is NIETS als het RECHTSTREEKS wordt gezien, dwz zónder tussenkomst van een gedachte erover oftewel zónder dat er denken plaatsvindt.

De kans is groot dat je nu denkt dat je dit allemaal wel weet. Je hebt het immers al zo vaak gehoord. Maar dan illustreert dit gewoon opnieuw hoe ZIJN het denken laat functioneren. Denken doet namelijk steeds of hijzelf de 'ik' is. Maar ook de 'ik' is niet meer dan een mentale creatie, een bedenksel van het denken en kán helemaal niets ervaren, kennen of zien, want ís niet een ervaarder maar een gevoel, niet een kenner maar een gedachte, niet een ziener maar iets dat zélf gezien wordt... door DE ENE ERVAARDER, KENNER EN ZIENER, te weten ZIJN. En dat IS wat jij werkelijk bent !
Het denken zit gevangen in zijn eigen spel van scheppen van gedachten door gedachten. En menen daar iets aan te (kunnen) doen is gewoon ook weer een gedachte. En de ik die meent zich van denken te kunnen bedienen om zijn leven te verbeteren is ook gewoon weer een gedachte.

Maar door hierover NA TE GAAN DENKEN kan de waarheid hierover niet achterhaald worden ! Want alles dat de 'jij' doet bestaat al enkel IN het denken. Er moet dus een andere methode aan te pas komen om de waarheid te leren kennen. En dat is STILTE, of wat ik graag gebruik, STIL ZIEN of DIRECT GEWAARZIJN. Dat zijn geen nieuwe methoden en kunnen derhalve niet 'gedaan' worden. Maar zodra denken stopt... dient zich direct het STILLE ZIEN aan.

Denken is een 'ik' in het leven roepen die NIET kan zien, want enkel een gedachte. Afwezigheid van denken is afwezigheid van een gedachte en dus van een 'ik'.
Wie kan dan het stoppen van denken 'doen' of er zich van 'ontdoen' of wie kan het STILLE ZIEN, dat per definitie onpersoonlijk is, 'doen' ? Niemand ! ER IS NIEMAND ! ER IS ENKEL ZIJN. We hebben het over het ene gewaarzijn dat permanent aanwezig is en waarín denken al plaatsvindt. Je kunt er met denken niet komen, want je bent er al. Het doet zich er al ín voor. Als het gewaarzijn hiervan verschijnt is de vraag of er iemand is of niet, niet relevant meer.
Is er iemand die dan maar op deze verschuiving moet gaan wachten ? Nee, want ER IS ENKEL ZIJN en NIET EEN IEMAND en NIET EEN VERSCHUIVING, anders dan als verhaal. En dus is geen enkele verschuiving nodig of zelfs maar mogelijk ! Slechts het denken zelf kan een verschuiving wensen. Maar wat is er nú direct ? Wat is er vóórdat er denken en voelen plaatsvinden ?

Foto's