Brief aan het denken.

Geacht denken. Toen jij er nog niet was was er niets aan de hand. Het was the calm before the storm. Toen kwam jij je langzaam aanmelden en dat heb ik gemerkt. Je vertelde me wat alles was, leidde me door situaties en loste problemen op.
Je bepaalde steeds meer mijn leven en hoe ik me voelde. Je hield me voor wat goed en wat fout was voor mij, maar dicteerde ook in toenemende mate wat ik goed deed en wat verkeerd, wat ik hoorde te doen en wat ik absoluut moest laten. Dankzij jou wist ik hoe ik goed en slim kon zijn, welke richting ik uit moest en wat ik moest doen om een tof typje te worden. Je hield me voor welke weg een veilige is en welke naar blijheid en geluk voert.
Gaandeweg kon ik niets meer zónder jou. jij nam mijn leven over en stuurde en beoordeelde alles. Je nam mij feitelijk over en bepaalde het leven. ik was totaal vergeten hoe het zonder jouw stem en zonder jouw ideeën en overtuigingen was.
Maar nu ik je leerde kennen en de moed had goed naar je te kijken, nu herken ik je. En nu ik je steeds beter leer kennen, begin ik ook mezelf weer te zien zoals ik ben.
Er toont zich nu een diepgaande en alomvattende calm after the storm. Ik zie nu hoe jij daar danst en springt, hoe je je rol van 'ik' speelt. Ik zie hoe je op het ene moment verbaasd bent en op het andere moment verheugd, hoe je soms puur blij bent en soms ronduit boos. Ik zie dat als je honger hebt, je je voedt met verhalen. Mooi, mooi, wonderbaarlijk mooi al die bewegingen. En hoe onbelangrijk tegelijk !
Ik schrijf je ook om me te verexcuseren. Ik heb eerst nog zoveel jaren tegen jou gestreden. Ik werd degene die eisen aan jou ging stellen. Ik wilde dat je eindelijk je kop hield, niet overal iets van vond en mij gewoon met rust liet !
Sorry. Ik heb je zeer onheus behandeld. Je bedoelde het goed, maar wist ik veel. Ik werd gek van je en wilde je op andere gedachten brengen of laten zwijgen. Ach wat een verspilde moeite en wat dom ook. Want wat ik niet begreep was dat ik me jouw stem eigen had gemaakt en jouw overtuigingen en visies ongemerkt tot de mijne had gemaakt. En dat vechten voor mijn vrijheid leidde juist tot mijn gevangenschap. Mijn niet willen van jou, onschuldig denken, gaf me jou juist. Mijn weerstand tegen jou kluisterde mij juist aan jou, alsof we een en hetzelfde waren ! Ik vocht met jouw wapens tegen mezelf, terwijl het jouw wapens waren die mij hadden gevormd.
Maar nu ben ik groot geworden en volwassen en nu zie ik jou simpelweg je onvermijdelijke bewegingen maken. Ik kan nu zien hoe jij te werk gaat, hoe jij de gedachten die neutraal en betekenisloos voorbij komen vastgrijpt en ze eigen maakt, door er je eigen sausje, geur en kleurstof aan toe te voegen en hoe er steeds meer ongezonde E-nummers aan toegevoegd worden om je gefantaseerde creaties te conserveren. Ik zie nu dat je gedachten en uitspraken letterlijk neemt en zo een abstracte, eigen wereld maakt, gevuld met abstracties en concepten en dat er zo sprake lijkt te zijn van een persoonlijke geschiedenis en van ontelbare van elkaar gescheiden gebeurtenissen. Ik liet me door jouw definitie van bijvoorbeeld 'stilte' weerhouden deze rechtsstreeks en gratis te ervaren, door haar in plaats daarvan juist na te jagen. Van wat je omgeeft maakte je het idee 'omgeving' en vervolgens ga je er je verbeter- en veranderspelletje mee spelen, heel serieus. Je creëerde tegenstellingen, losse puzzelstukjes en ging die bijsnijden naar eigen inzicht. Zo bouwde jij je eigen droomwereld en hield die voor werkelijk bestaand. Ik zie nu hoe je mij verontrustte door verschillen te verzinnen en die dan te becommentariëren.
Nu kan ik zien hoe je overál iets van vindt en dáár dan weer iets van vindt. Je klinkt soms mooi, soms lelijk, maar steeds weer wil je dat er iets gebeurt. Dingen en mensen moeten beter en anders, volgens je eigen verzonnen definities. Je wacht op de toekomst.
En weet je, ik begrijp je, want wat ik nu zie herken ik als het allermooiste dat er is... en ik begrijp dat jij dit niet kúnt zien !
Je hebt er wel een idee over, een abstract concept, maar je valt er niet mee samen. Dus logisch dat je doet zoals je denkt en denkt dat je doet. Maar omdat ik je niet meer hoef te bestrijden heb ik je nu lief en ik kan je zeggen: 'wees maar gewoon stil, je mág je sprongetjes maken, maar het hoeft niet, want het helpt niet !'.
Ik kan je troosten, zoals je mij getroost hebt, maar wel door je het tegenovergestelde te zeggen van wat je mij altijd zei: 'het ís al goed, er kán niets anders gebeuren dan er nu al gebeurt, hoe hard je ook je best doet. Er is geen toekomst. Zie gewoon wat er nu is en accepteer dat alles vanzelf gaat en dat jij niet nodig bent om dingen te laten plaatsvinden.'
En, als je mijn woorden aantrekkelijk vindt, onthoudt dan gewoon dat je niet weg hoeft, dat je niets hoeft op te lossen en dat al je ideëen en emoties al simpelweg door mij gezien worden. Weet dat het mooi en oké is wat je doet, maar dat ik je activiteiten ken als onschuldige en betekenisloze wolkjes die in mijn onbezoedelde lucht voorbij trekken.
Ik zie nu dat je mag rusten en stil mag zijn en dat je ook door mag gaan met te doen alsóf je losstaat van je omgeving en zaken moet veranderen. Als je er zelf genoeg van hebt kom je misschien in mijn ruimte liggen, in stilte zijn en staak je je drukke activiteit van het zoeken en van het afwijzen van wat er is. Als je moe en der dagen zat bent kom je maar hier. Hier is het mooi en levendig. Hier ben je volledig vrij en hoef je niets meer en heb ik niets meer van je nodig.

Foto's