Waar het in het leven niet om gaat...


Het gaat niét om het uiteindelijk herkennen van je ware natuur, dmv oefeningen, meditatie of bijvoorbeeld zelfonderzoek. Het gaat om het zien van wat er al is.
Het spel van het leven is spelen, is zich uitdrukken zoals het nu doet. Elk nu, elk moment opnieuw. Elke frisse uitdrukking opnieuw. Elke mooie en lelijke uitdrukkingswijze opnieuw ís het spelende leven. Eenheid speelt het spel van veelheid, bewegingsloosheid speelt het spel bewegingsvol te zijn, het onveranderlijke doet zich voor voortdurend in verandering te zijn.
In werkelijkheid echter gebeurt er niets. Er is slechts dit stille zijn dat zich toont als verschijnende en weer verdwijnende beelden. En het maakt niet uit of dat herkend wordt of niet, of dat geloofd wordt of niet. Dit wel of niet zien is ook gewoon weer deel van het spel.
In werkelijkheid is er enkel zien, niet het zien van iets door iemand. Dat er 'iets bepaalds' gezien wordt of 'iets bepaalds' wordt geroken of gehoord is slechts wat het denken toevoegt aan de nu verschijnende beelden. Dat het 'een iemand' is, 'een ik', die ziet en hoort en ruikt is eveneens enkel een toegevoegde gedachte, een aanvulling van eenheid om zijn spel voort te laten gaan.
In werkelijkheid verschijnen er slechts beelden op het scherm van het leven. Zonder het ontstaan van gedachten óver die altijd volkomen neutrale beelden die verschijnen, is er niets, wordt er geen wereld waargenomen. Zonder gedachten bíj wat er plaatsvindt is er niet het gevoel dat hier een waarnemer is. Er is enkel waarnemen. Wanneer er enkel zien, waarnemen, registreren is, dan is er niet het gevoel of de overtuiging dat er ergens een doener of getuige is van wat zich voordoet. Zonder ideeën óver wat het is dat er is, is er eenvoudigweg gewaarzijn. Er is dan slechts sprake van stille aanwezigheid zónder een iemand die aanwezig is en zónder dat er iets bepaalds gezien wordt. Géén 'ik' die aanwezig is. Hier is slechts het verschijnen van één stil geheel, verhaalloos, 'ietsloos'.
Over dit alles spreken of schrijven is buitengewoon vreemd omdat er sprake lijkt van een voortdurende tegenstrijdigheid. Denken en praten is creëren, is een persoon in het leven roepen, en daarmee tweeheid produceren ( een zgn ik die over zgn dingen vertelt ) en tegelijkertijd beweren dat die tweeheid er niet is. De 'ik' zegt dat 'hij' er niet is. Maar deze tegenspraak is schijnbaar, het is niet werkelijk een innerlijke tegenspraak. Dat lijkt alleen maar zo. Dat lijkt zo wanneer het denken aan de knoppen zit. Denken is de schijnbare schepper van de schijnbare wereld van tweeheid. Denken meent dat hij de 'ik' is die alles waarneemt. Denken is het uit-één trekken van het ene in het vele. En het is het ene dat zélf dat spel speelt. Totdat het ermee stopt, in de ene tijdloze oneindigheid die hij is. Leuk om te weten: of het spel nu wel of niet doorzien wordt, het is altijd enkel het ene dat het speelt. Er is niets en niemand buiten het ene. Er is dus nu al niemand voor wie het van belang kán zijn of het spel wel of niet doorzien kan worden. Het leven zoals het zich nu toont is al perfect zoals het is, inclusief al haar schijnbare imperfecties. En het leven kan zich uitdrukken als het spel van het doen van oefeningen, van het doen van zelfonderzoek of meditatie. Het is het spel van het ene voor en met zichzelf. In het spel kan alles gebeuren. Er is niets wat er niet inpast of er niet thuishoort. Alles, echt álles is het spel. En het doet zich nú al voor. Niet straks, niet in de niet bestaande tijdsdimensie die het denken 'ernaast' probeert te ontwerpen. Wat je voelt is niet straks, altijd nu direct; het gaat niet over iets dat ergens anders is dan hetgeen zich hier nu toont. De gedachte die een situatie dáár bedenkt, bedenkt hij nú, hier. Er bestaat geen daar, geen straks, geen 'als' !
Daarom gaat het in dit spel niet om het doorzien van het spel. Wie zou het moeten doorzien ? Het zgn doorzien is het ene zelf. Wat zou er dan gezien moeten worden ? Alles dat ooit gezien kan worden is eenheid zelf.
Daarom gaat het in dit spel niet om de herkenning van wat je ware natuur is. Er ís alleen 'ware natuur'. Niets staat er buiten, niets bestaat er los van. Jouw ware natuur ís ware natuur. Is er nu sprake van onbegrip, frustratie of boosheid over deze woorden, dan is dat precies eenheid die zich op deze manier aan zichzelf tonen wil. Er is niet een iemand die los staat van deze woorden en daarom in staat is er iets óver te zeggen of er iets óver te vinden. Er is dus ook geen ingrijpen in wat dan ook mogelijk, want er is niet iemand die los staat van wat zich voordoet. Is er de idee dat 'jij' toch handeling a of b hebt verricht en er zelf voor hebt gekozen... dan speelt eenheid het spel een 'jij' te zijn. Er is geen 'jij', enkel het ene, eenheid. Eenheid spelende.

Zó. Dit is het dan.

Foto's