Wat ik je zo graag zou laten zien.


Dit artikel is verschenen in het tijdschrift Inzicht. (februari 2014)

Ik zou jou zo graag de wereld laten zien, gewoon zo, in haar maagdelijke schoonheid. Zo helder, fris en direct als madrigalen uit de Barok. Niks geen drukte in het hoofd, geen dwingend grijpen naar en toeëigenen van wat zich voordoet, geen angst en verdriet die de opwindende levendigheid in alles dat is dooddrukt.

Zo zou ik jou de wereld willen laten zien: zoals zij is gebouwd op liefde en heelheid en van moment tot moment klinkt als stille harmonie. Zoals zij onophoudelijk voortkomt uit zuivere leegte en zich inspanningsloos neervleit als tafels, gedachten, menselijke gestalten, oceanen en neerslag. Zoals zij vanuit roerloosheid zich vloeiend beweegt en zich als kenbare wereld telkens geheel nieuw openbaart. Zoals zij zich als stille aanwezigheid verbeeldt tot waar je je nu gewaar van bent.

Weet je, de wereld heeft geen haast en is niet onderweg naar iets. Zij ís gewoon en kent geen tijd en is toch in staat het spel van deinende getijden te spelen. Zij is de eenheid die zich voordoet als tweeheid, dus met grenzen en tegenstellingen, met afstand en duur, oorzaak en gevolg. Dit is hoe de wereld er op het eerste gezicht uitziet. Zij schept en maakt ongedaan. Zij ademt uit en in. Zij leeft in overvloed en bezit niets. Zij schept jou en laat je bewegen in de droomwereld van tijd en neemt je op hetzelfde moment terug in de roerloze boezem van haar tijdloze aanwezig zijn. Het is in deze directe vereniging, in dit onophoudelijke uiteengaan en weer versmelten, dat de wereld haar kinderlijk onbevangen uitstraling aan ons schenkt. Dit wat zich pas bij nadere beschouwing onmiskenbaar aan je opdringt is de wereld die ik je zo graag wil laten aanraken.

Want jij bent dat deel van mij dat deze heelheid nog niet heeft gezien en er toch zo vurig naar verlangt. Het doet mij pijn. Jouw onrust en je uitreiken naar wat je allemaal nog nodig meent te hebben. En dat alles vanuit gevoelens van teleurstelling, spijt en misschien schuld. Alsof iets ervan anders had kunnen zijn. Alsof jij er los van stond en er invloed op had kunnen hebben. Alsof het allemaal echt is wat het denken je voorspiegelt. Alsof de stille vervulling van dit moment aan voorwaarden is gebonden. Alsof je de wereld en haar grootsheid kunt kennen. Alsof de goddelijkheid iets over het hoofd heeft gezien.

Ja, dat is wat ik je zo graag zou laten zien: wat er te zien is! Het heel simpele, rechtstreekse zien dat voorafgaat aan wat je denkt te zijn, te kennen en te moeten doen. De veilige en zekere haven waar je naar zoekt brengt slechts angst en twijfel. De toekomst die je moet brengen waar je naar verlangt brengt je slechts blindheid voor de schat waarin je zoeken en verlangen al plaatsvindt.

Kon ik het je geven, ik zou je overladen met het zien, ervaren, proeven en zoenen van wat jou nu al omsingelt, wat je al in- en uitademt, eet en drinkt. Want precies dit is het mysterie van het leven en de reden waarom je nooit gaat vinden wat je zo naarstig wenst: je bent al wat je nastreeft. Je bent het streven zelf.

Als je deze levendige aanwezigheid zonder ophouden tegen je aan voelt strijken zul je je niet langer eenzaam voelen en zul je weten dat je je niet langer hoeft te haasten noch ergens heen hoeft te gaan. Je zult je niet meer afvragen wat je moet doen en waar het toe moet leiden. Doen blijkt gewoon spontaan te gebeuren. Je zult zonder tijd zijn en gewoon heen en weer klotsen, zonder ergens op te wachten of ergens naar te verlangen, zonder angstig vasthouden of afweren. Alles toont zich als geheel vervuld in zichzelf.

Voel deze wereld en je voelt haar omarming. Zij is totale geborgenheid, open voor precies wat zich aandient en altijd in orde. Ook als boosheid, egoïsme of jaloezie aan de orde is. Gewoon ademen blijkt genoeg te zijn. En, grote verrassing, zelfs dát wordt niet door jou gedaan. Je hoeft niet eens aanwezig te zijn, want dat bén je al, dat is al het enige dat is. Je hoeft niet eens te zijn, want dat is al wat je bent. En het 'zien' waar ik je toe verleid is gewoon een ander woord voor 'zijn'.

Jij bent dat deel van mij dat nog ontkent dat alles dat je je wenst al hier is, dat er niets te doen is. En dat terwijl je juist zo hard je best doet je wensen te realiseren, maar er nooit de vruchten van zult plukken. Het doet mij pijn dat je niet ziet dat je die vruchten al in handen hebt, ja, dat je die vruchten bént. Je praat jezelf steeds opnieuw in het verhaal dat je 'jouw leven' noemt. Zo degradeer je dit moment, dat echt al af is en nergens om vraagt, tot niet meer dan een opmaat voor wat nog komen moet. Zo maak je van dit levende moment, dat in stilte woont en dat zich in geen enkele beschrijving laat vangen, een doods begrip, een gebeurtenis uit een voorbije tijd, die als 'jouw' persoonlijke herinnering de droom van 'jouw' bestaan moet bewijzen.

Ja, dat is wat ik je zo graag zou laten zien: dat jij mij bent. Dat jij niet los staat van wat zich voordoet. Dat jij niet afgescheiden bent van wat de wereld op dit moment in al haar bruisende levendigheid laat zien. Ik zeg het je: jij bent wat ik ben. Jij bent hoe ik me nu uitdruk. Voel mij, streel mij, raak mij aan. Je voelt en streelt jezelf. Je raakt jezelf aan. Het is niet dat er een sanctie staat op niet-zien en niet-luisteren. En evenmin staat er een sanctie op het je vastklampen aan wat je meent te bezitten: kennis, een lichaam, pijn, gedachten, eenzaamheid, een toekomst, een persoonlijke geschiedenis. Want al deze dingen maken ook gewoon deel uit van wat je nu al in volledigheid bent. Alleen betekent het geloven van die gedachten, want meer dan gedachten zijn het niet, direct het ervaren van gemis en het idee op een of andere wijze ontoereikend te zijn.

Jij bent dat deel van mij dat nog wegvlucht voor lijden, pijn, gevoelens van angst, verdriet, wanhoop, onzekerheid en je leven niet (meer) onder controle denken te hebben. Ik zeg je: luister naar mij en even niet naar je denken, kijk mij aan, zie mij voor wat ik ben en niet voor waar je mij voor houdt. Dan weet je dat je juist niet weg hoeft te lopen, maar stil met deze 'bedreigingen' kunt zitten, mij recht in het gezicht kunt kijken en er zonder angst bij kunt blijven. Je zult hen herkennen als zinderende uiting van liefde, als de parel die eenheid op elk moment in stilte laat stralen.

Wat je verder ook in de wereld tegenkomt, het is volmaakt in zichzelf en onlosmakelijk verbonden met mij. Je ziet altijd mij en daarom jezelf. Ik ben de allesomvattende eenheid, stil van huis uit, nooit geboren, leeg en toch vol van alles, onveranderlijk en niet te vatten in woorden en toch te kennen in en als alles dat verandert, als het onkenbare absolute 'dit' dat aan gedachten en gevoelens vooraf gaat én als het relatieve schijnbaar bedreigende of juist gelukkig makende 'dat' wat er gedacht, gevoeld of ervaren wordt.

Jij bent mij. Jij bent het leven zelf. Laat je niet misleiden door die stemmen in je hoofd, die overal 'jouw' gedachten, 'jouw' gevoelens, 'jouw' ervaring van maken. Jij bent de wereld in haar totaliteit. Jij bent het complete bestaan. Laat je niet ringeloren door de door het denken gestolen zintuigen, die wegleiden van het zien van de directe eenheid naar een fictieve ik-wereld van uit elkaar geknipte dingen en gebeurtenissen. Daarom zou ik je graag het zien zelf laten zien en laten zien dat het zich permanent voordoet. Maar dat is uit de aard van haar natuur onmogelijk, want je bent reeds dat zien!

Vooraf willen weten wat er gaat gebeuren valt als onzinnig en overbodig weg uit de stroom van gedachten, evenals gebeurtenissen vóór willen zijn, situaties naar je hand willen zetten, onzekerheid proberen uit te bannen, iedereen te vriend willen houden, ingrijpen in ongemakken en in ziekte van je lichaam. Zie en versmelt met mij. Herken dat je nooit niét mij bent geweest. Zie dat alles al heel en volmaakt is en dat dat zelfs niet afhankelijk is van geld hebben en onderdak. Dit moment is al het meest fortuinlijke gegeven en biedt onderdak aan alles.

En echt, je hoeft niks te begrijpen of te weten; het gevoel een 'losse jij' te zijn wordt al geweten. Je kunt nergens heen; je loopt altijd al op je plaats, de enige die er is en dat is precies hier. Je kunt niks doen; je bent al wat op dit moment wordt gedaan. Je hoeft nergens over na te denken; je wordt al gedacht. En uiteraard hoef jij niets te gaan zien van wat ik hier allemaal beweer en waartoe je wordt uitgenodigd; al het zien vindt namelijk al plaats. Niet door jou als bedacht persoontje, maar door wat je bént.

Dit is wat ik je wilde laten zien: dat wat het ook is dat jij meent te denken, te voelen en mee te maken, dat dat exact nu wordt gezien. En goedgekeurd! Jij wordt al volledig aanvaard, geheel geaccepteerd, ongeacht wat je doet of laat. Jij kunt nooit iets goed doen, maar ook niets fout. Jij blijkt het neutrale zien zelf te zijn, plus dat wat zien überhaupt mogelijk maakt, plus de ruimte waarin het zien plaatsvindt, plus dat wat wordt gezien, dus dat is inclusief die 'jij' die meent zelf de ziener te zijn. En dat allemaal tegelijkertijd, in-een.

Je ware aard is daarom niet een angstige eenling zijn, die een plekje met wat geluk en liefde moet zien te vinden in een onoverzichtelijke wereld vol kansen en bedreigingen. Je ware aard is eenvoudig zien hoe de wereld zich in jou beweegt. Veel genot!

Foto's