Kijken versus Zien.


Kijken kun je een activiteit van het denken noemen. Het is uitreiken, naar buiten gericht zijn. Het is de beweging van hier naar daar. Het is een scannende activiteit, met een doel. De intentie is te onderzoeken of er voor mij iets bruikbaar is in wat er nu plaatsvindt. Bruikbaar voor het bevestigd krijgen van mijn zelfbeeld en overtuigingen of voor mijn overleven of voor de directe bevrediging van mijn behoeften. Het bevestigt sowieso het gevoel er als ikje te zijn. Het houdt de droom van tweeheid en afscheiding in stand... schijnbaar.

Ik zoek dmv het bekijken van de wereld wat er te grijpen is om een, soms vaag, soms duidelijk gevoel dat er iets ontbreekt in mijn leven weg te werken. Kijken is zoeken. Het is bezig zijn gemis te compenseren. Helaas werkt dit altijd slechts heel even. Direct daarna is er nieuwe input nodig en keer ik mij maar weer naar buiten. Het is een verslavende bezigheid met een steeds kortstondiger effect.
De 'ik' is niks anders dan afwijzen wat er is... of als het nu heel erg fijn is, dan kijkt de 'ik' al weer schalks, met een schuin oog, naar het vopgende, naar iets nieuws. Steeds heeft het iets nieuws, iets anders, iets beters nodig. Onverzadigbaar blijft het ikje door de eenzijdige ogen van het denken op de uitkijk staan. Zal het nú dan komen ? Gaat het nú dan eindelijk gebeuren ? Zal ik het nú opeens begrijpen ? Ga ik het nú dan krijgen ?

Het gevoel dat er iets ontbreekt is een pijnlijk gevoel. Het is het spel van Zijn. Gelukkig niks mis mee. Wél pijnlijk als het allemaal geloofd wordt. Is ook een actie van Zijn. Niet iets van jou of mij dus ! Jij en ik zijn niet aanwezig, anders dan als idee. De zogenaamde 'wij' zijn Zijn die verkleedspelletjes speelt. In tweeheid, met blijheid én verdriet. Hier speelt Zijn ik.

En... er is een andere mogelijkheid ! Het is Zien. Met een hoofdletter, om te onderstrepen dat het géén activiteit is van het denken. Om aan te geven dat het niets met een persoon of ikje te maken heeft. Zien kan dus niet gedaan worden. Wanneer er echter sprake is van Zien blijkt dat het enige te zijn dat er is en dat er dus überhaupt altijd plaatsvindt.

Wat ís dat Zien ? Het is totale ontvankelijkheid. Het is openheid voor wat het ook is dat er verschijnt. Het is een tijdloze omarming van elk aanbod door Zijn zelf. Zien is het onbevangen begroeten van elk verschijnsel, elke vorm, elke inhoud, elke verpakking. Zien schittert in de jas van stilte en loopt op de schoenen van het onbeweeglijke. Zij is het ene blijvende dat al het veranderlijk bewegende binnen laat.
Het is de schijnbare beweging van buiten naar hier, naar de openheid van het Zien, die woont in een onbegrensde ruimtelijkheid.
In Zien is alles dat verschijnt welkom, zonder dat het gewogen of beoordeeld wordt, zonder dat het een kleur of smaak of geur opgestempeld krijgt.
Wat het ook is dat zich spontaan aandient, Zien weet dat het uit het niets komt. En het krijgt in het Zien ook geen betekenis. Een gedachte aan bv. je geliefde of aan je buikpijn krijgt geen vervolg. Het is een gedachte en nog voordat het zich goed en wel heeft aangediend is het verdwenen. Een gevoel van blijdschap of juist van angst voor iets wat morgen gaat gebeuren groeit niet uit tot een concreet en ontegenzeggelijk werkelijkheid. Het wordt niet een stemming of een vraagstuk waar iemand, zoals een 'ik', iets mee denkt te moeten doen.

Kenmerkend voor Zien is juist dat er geen grijpend denken is en er dús ook geen 'ik' is die iets toeëigent. Zien gebeurt in stilte, voor niemand. Zien is openheid voor wat zich voordoet, zonder denkend hoofd dat er iets mee wil. Behalve een gedachte of een gevoel kan wat er verschijnt ook een zintuiglijke waarneming zijn. En meer smaken kent Zien niet. En Zien weet dat het allemaal goed is, precies zoals het zich voordoet. Zien kent geen intentie en geen oorzaak-gevolg. Zien knoopt geen gedachten en gevoelens aan elkaar. Zien pakt niks, houdt niks vast en duwt niks weg... want het weet dat alles dat er is Zien zelf is die zichzelf in de eigen ruimte weerspiegelt ziet. Zien is liefde voor wat er is. Ook voor boze gedachten, voor gevoelens van jalouzie, voor gedachten van ontevredenheid, voor geboren worden en voor sterven... ja, voor alles dat in de definitie van het kijkende denken (wat hetzelfde is !) goed en fout is, mooi en lelijk, gewenst en ongewenst, waar en onwaar.

Zien is nu al alles dat er is. Het is het enige dat 'gebeurt'. Het gevoel een persoon te zijn die liever het leven beziet dan het kijkend wil pakken is ook al Zien.
Er kan dus niks veranderen. En niets is nodig, want elk ding en elk zoeken en grijpen is nu al Zien die deze activiteiten kent als zichzelf. Er is nooit werkelijk zoiets als een 'ik'. Dat is een droomgedachte die Zien als idee of gevoel in zijn eigen ruimte ziet verschijnen. Zien is ik-loos. Hier is Zijn Zien. Zien is niet-doen en dat heeft niks te maken met iets doen, noch met niets-doen. Zien is dit moment dat niks vraagt, maar slechts luistert. Zien luistert naar alles dat verschijnt en het glimlacht zacht. Zoveel schoonheid !

Foto's