Wat zie je eigenlijk als je naar hier kijkt ?


Als Zijn je uitnodigt even niet naar de wereld buiten te kijken, maar naar het kijken zélf, wat zie je dan ?

Omdàt je naar het kijken zelf kijkt ben je opeens getuige van een waar wonder. Als je in alle rust kijkt, kijk je zomaar onverwacht naar de kraamkamer van 'de wereld buiten'. Je bent, misschien wel voor het eerst, getuige van de geboorte van een gedachte.

En nu kunnen er twee dingen gebeuren. Als je stopt met het kijken waar het kijken plaatsvindt, dan vouwt de gedachte zichzelf open en haar inhoud schept het idee van een 'jou' en van een wereld buiten jou. Het scheppingsverhaal van Adam en Eva, Kaïn en Abel, jou en mij heeft schijnbaar een aanvang genomen.

De tweede mogelijkheid is dat je blijft kijken naar het kijken. Je blijft het zien zien, wat je verder ook aan het doen bent ! Dan kan de gedachte zich onmogelijk openvouwen. Mooi gezegd: in het licht van stil waarnemen blijkt de gedachte een leeg beeld, dat oplost op het moment van haar geboorte. Er vindt met andere woorden géén denken plaats. Geen denken betekent geen creatie, geen wereld, geen angst en verlangen, geen zoeker, geen ik, geen jij.

Maak je daarom geen zorgen over wat er in jouw leventje plaatsvindt. Ook dat wat vreselijk écht, pijnlijk, ongewenst lijkt te zijn verdwijnt per direct, zodra je weer kijkt waar het zien woont. Dan stopt het denken met haar activiteit van scheppen en herscheppen van zijn illusie van afgescheidenheid. Dan blijkt zelfs de ik een lege gedachte, die je niet eens kunt pakken.
Om de illusie van ik helemaal te doorzien: kijk naar het zien en zoek dan wie het is die kijkt.

Zónder verwachting en intentie is dit kijken vrij van elke inspanning en manipulatie. Het blijkt het zien zélf te zijn waarin jij en je kijken thuiskomen en oplossen.

Als je dan toch naar binnen kijkt kun je meteen ook even kijken of het klopt dat geen enkele gedachte loskomt van waarnemende aanwezigheid. En of er eigenlijk wel iets is dat een eigen leven gaat leiden.

Als je kijkt zonder conclusies te trekken zie je dat elke gedachte spontaan opkomt en weer zijn biezen pakt. En dat er zelfs helemaal geen denken bestaat. En dat alles hier blijft en er geen dààr ontstaat. Ook tijd doet zich niet voor. Dingen duren niet, ze zijn ! Zo is er ook geen opvolging van gebeurtenissen, geen continuïteit die een 'ik' vormt. En dat is allemaal te zien.

Neem het niet van mij aan, daar heb je niks aan. Kijk liever zélf ! Stel voor jezelf vast dat stil waarnemen jouw wens om écht te zien maar al te graag ondersteunt en overneemt. Stil waarnemen blijkt op dit moment al hier te zijn, direct, tijdloos en onpersoonlijk. Het is er nooit niet, ook al kijk je hardnekkig precies de andere kant op. Stil waarnemen is het enige dat ooit gebeurt.

Foto's