Wat zie je eigenlijk als je naar hier kijkt ?


Als Zijn je uitnodigt even niet naar de wereld buiten te kijken, maar naar het kijken zélf, naar de kraamkamer van de wereld buiten, wat zie je dan ?

Omdàt je kijkt ben je opeens getuige van een waar wonder. Het heeft er alle schijn van dat er de geboorte plaatsvindt van een gedachte. Maar doordat je deze kant op kijkt ontstaan er geen gedachten óver die pas geboren spruit. Er vindt maw geen denken plaats. En daardoor wordt er niks geboren dat blijft. Geen enkel beeld, zoals een gedachte, een gebeurtenis of stemming, groeit uit tot iets bepaalds. Geen denken betekent geen creatie, geen wereld, geen angst en verlangen, geen zoeker. Wat is er toch opeens met die wereld gebeurt en wat met dat onderscheid 'buiten versus binnen' ?

Maak je daarom ook geen zorgen over wat er nu is, het is hoe dan ook gedoemd te verdwijnen. Zélfs als het door denkactiviteit toch even iets werd, iets van naam en vorm. Ook dat wat zo'n bestendige vastigheid lijkt te hebben, verdwijnt in alle vluchtigheid, zodra het denken stopt met het te blijven benoemen, wat niks anders is dan het scheppen en herscheppen van zijn illusie.

Wees gewoon nog even stil en blijf kijken naar wààr de gedachtebeelden of de gevoelsbeelden vandaan komen. Dan zie je hen ook weer vertrekken. Zónder intentie is dit kijken vrij van elke inspanning en manipulatie. Het blijkt het zien zélf te zijn waarin jij en je kijken thuiskomen en oplossen.

Als je dan toch naar binnen kijkt kun je meteen ook even kijken of het klopt dat geen enkel beeld loskomt van waarnemende aanwezigheid. En of er eigenlijk wel iets is dat een eigen leven gaat leiden. En of alles komt en gaat, maar toch niets anders wordt dan deze stille aanwezigheid.

Als je kijkt zonder conclusies te trekken zie je dat elke gedachte spontaan opkomt en weer zijn biezen pakt. En dat er zelfs helemaal geen denken bestaat. En dat alles hier blijft en er geen dààr ontstaat. Ook tijd doet zich niet voor. Dingen duren niet, ze zijn ! Zo is er ook geen opvolging van gebeurtenissen, geen continuïteit die een 'ik' vormt. En dat is allemaal te zien.

Neem het niet van mij aan, daar heb je niks aan. Kijk liever zélf ! Stel voor jezelf vast dat stil waarnemen jouw wens om écht te zien maar al te graag ondersteunt en overneemt. Stil waarnemen blijkt op dit moment al hier te zijn, direct, tijdloos en onpersoonlijk. Het is er nooit niet, ook al kijk je hardnekkig precies de andere kant op. Het is het enige dat ooit gebeurt. En alles dat we menen te kennen doet zich er als zeer tijdelijk thema in voor.

Foto's