Luisteren is geen activiteit.


Waarnemen, stil zijn, opgeven, loslaten, accepteren, overgeven, toelaten, luisteren, openstaan, mediteren.

Dit zijn geen van allen strategieën, oefeningen of anderszins hulpmiddelen om iets te bewerkstelligen... het is al je ware aard. Het denken maakt er werkwoorden van omdat het meent te kunnen en te moeten handelen. Hij kan enkel in activiteiten denken, in processen, in wat tijd en inspanning vraagt en in wat een route vraagt van a naar b.

Maar luisteren, accepteren, waarnemen is niet wat je doet, het is wat je bent. Jij kunt daarom ook niet kiezen het te doen of juist te laten. Het gaat vooràf aan jouw wensen en overtuigingen. Het is er voordat jij als schijnbaar persoon in het spel komt.

Denken maakt er een activiteit van vàn jou, maakt het daardoor tot een gebeurtenis in de tijd. Maar haal de tijd eruit en waarnemen, luisteren, toelaten is de inherente kwaliteit van elk moment. Het is er al. Het leven kan niet zonder.

Wat jij ook doet, in elke actie of situatie is stil luisteren, zien, onbewogen aanwezig zijn per definitie de essentie. Elke actie of situatie is er de uitdrukking van.
Je loopt naar de bakker, groet onderweg een jongen met een schooltas en bestelt, na hem te hebben begroet, een lekker vers bruin brood. Elk elementje in dit gebeuren is het leven zélf dat zich laat zien en al is goedgekeurd.

Ah ja en inderdaad, het denkstemmetje laat deze actie van Zijn het liefst begeleid worden door het verhaal dat hij erbij vertelt. Dàn en alleen dàn lijkt er iemand deze activiteit te hebben gekozen en uitgevoerd: 'het verhaal van jij' is geboren.
Feitelijk een nodeloze toevoeging, maar je kunt ook zeggen een spelelement dat jou uitnodigt het spel als spel te doorzien.

In stilte echter zie jij altijd alleen jezelf. Als er luisteren is, zonder interventie van denkactiviteiten, val jij als schijnbare luisteraar samen met wat je ziet en hoort. Luisteren fungeert als het scheppen van ruimte om de blijvende stille aanwezigheid op te merken in alles dat in het luisteren binnenkomt.

De ruimte die zichtbaar wordt wanneer jouw emoties in vrijheid mogen verschijnen en niet door jou worden vast gegrepen of weggeduwd, toont wat hun essentie is. De emotie is gewoon stille aanwezigheid, lege ruimte.

In het geven van ruimte aan wat zich voordoet, (hoe vies, lelijk, eng of onaangenaam je ook denkt dat het is) geef jij jezelf de ruimte die je bent. Jij ontdekt dus jezelf in alles. Ruimte geven is zien... een openbaring !

Foto's