Je doet altijd Jezelf.


Wat je bent is permanente aanwezigheid. Als je naar huis wandelt, misschien via het park, dan zie je steeds jezelf als alles dat voorvalt. Jij ziet jezelf als dit bewegende lichaam, als de stoep, als de beukeboom met haar kletsnatte bast en de naar beneden dwarrelende blaadjes en als het zoenende stelletje.

In het zien van de stille ingrond in alles dat door de zintuigen aangeraakt wordt, zie je steeds jezelf. Jij bent de essentie van het leven, het hart van elke gebeurtenis. Jij bent het onpersoonlijke zien, ruiken, aanraken. Jij bent elke gedachte en elke stemming. Jij verschijnt als alles in je eigen aanwezigheid. Als je nu verzucht dat dit onbegrijpelijke taal is...dan is dat óók hoe je nu aan jezelf verschijnt. Je hebt niet die gedachte, je bént hem.

En omdat je alles wat zich voordoet bént valt er niets méér te doen dan er al plaatsvindt. Je doet al. Op elk moment ben je aanwezigheid die de vorm aanneemt áls wat nú is.
Er is ook geen enkele oefening die jou méér aanwezig kan maken dan je al bent, noch dichterbij kan brengen bij hiér, waar je al bent. Je kunt gewoon fijn van jouw verfrissende wandeling in en als je eigen beeldenspel genieten. Je doet jezelf. Geen ontsnappen mogelijk.

Foto's