Liefde


Liefde woorden geven doet haar geweld aan. Zij is te omvattend om ingeperkt te kunnen worden. En dat is wat woorden doen, ze begrenzen, knellen in, gijzelen de levendigheid. En daar leent liefde zich nu juist niet voor. Mensen, dingen en situaties kennen we juist door hen te definiëren, in een piepklein conceptje te vangen. En daar blijven zij dan, de rest van hun bestaan. Gevangen in een doods doosje, ontdaan van iedere nuance, want daar is dan weer een ander doosje voor. Prachtig geordend allemaal, maar o zo doods.

Nee, dan de liefde ! Wat een zegen zoals zij open is en smeuïg en zich goed smeerbaar op en over alles weet neer te leggen.
Ja, liefde kan elke vorm aannemen en nuanceert elke vastigheid. Zij komt in allerlei gedaanten aankloppen. Zo laat zij zich zien als ik heftig stil ben, maar ook als ik in een bozige bui ben. Zij verzacht elke hardheid door hen als één te omarmen. Zij fluistert mij in stilte in het oor hoe waanzinnig geweldig het leven is. En zij legt mij de woorden in de mond als ik met iemand in gesprek ben. Als ik 's nachts wakker word houdt zij mij met duizelingwekkende helderheid uit de slaap en is er intense opwinding. In een niets-grijpende openheid kijkt ze door mijn ogen en kleurt het leven goud. Ik verdenk haar ervan dat zij mijn eten en drinken betovert. Als er een verlangen opkomt dan heeft de liefde haar al ingehaald. Als ik iets meen te weten kust zij de onzin direct de wereld uit, zonder het zo te noemen. Zij lacht mijn kleingeestige oordelen weg. Het is een lieve, zachte lach, vol begrip. Zij spreekt nu deze woordjes en ik, ik zit er stil en onwetend bij.
Ik vind geen woorden, krijg het niet meer op een rijtje. Terwijl alle gedachten wegvlieden word ik door haar opgetild en uitgesmeerd over dit moment.

Foto's