Als het denken nú stilvalt.


Als we nu al die verklaringen óver het leven en het spel dat zij speelt even vergeten, gewoon weer even met een blanco blaadje beginnen... dan zien we de simpelheid en directheid die dit en elk moment is.
Als het denken nu voor even stil mag zijn, dan zien we onmiddellijk het zwijgen van niet-weten. Dan wordt er voor dit moment geen denker gemaakt.

We zijn alleen maar ongelukkig als gevolg van de onrust van het denken, die ons altijd zal blijven voorhouden dat er iets mist of nog iets beseft moet worden. We zijn niét ongelukkig omdat er feitelijk iets zou missen of niet beseft wordt.
Alles is namelijk al aanwezig. Als we dus het denken uitnodigen terug te keren naar de stilte van het blanco blaadje zonder kennis en weten, dan zien we dat de wijsheid die stilte is, ons zal volgen om ons op ons gemak te stellen. Die stilte, die aanvankelijk als gebrek aan houvast en zekerheid kan voelen, zal zich heel rustig en vriendelijk laten zien als de ware aard van alles.

Durven we nu meteen alles stil te houden: ons lichaam, onze zintuigen, ons denken, onze oefeningen en andere inspanningen...
Zo gaan we zelf zien, dus ervaren in plaats van bedenken, dat we zonder stilte niet in vrede kunnen zijn.

Als we de stilte van de geest observeren wordt het duidelijk dat in die stilte geen 'ik' is die stil is. Deze stilte stelt geen vragen, trekt geen conclusies en maakt niks tot zijn eigendom. In deze stilte wordt juist elke vraag vanzelf, in stilte, beantwoord. Stilte heeft haar eigen taal. Een taal die geen stem in gedachten nodig heeft. Alles blijkt haar eigen rechtstreekse vertolking te zijn. Ook als je actief bent en praat is de stilte er. Het is allemaal haar eigen expressie.

Wanneer het willen weten en verklaren in de stilte wordt opgenomen, als hun lege en zwijgende aard wordt herkend, dan valt alles direct op zijn plaats. Dan wordt gezien dat altijd alles al perfect op zijn plaats was, is en zal zijn. Dan is het beeld dat je nu waarneemt in zijn geheel gevuld met stilte... wat ook gezien, gedacht, gevoeld of anderszins ervaren wordt. Ook de herrie van denkdrukte mag haar plaats innemen. Zij blijkt volkomen onschuldig te zijn. We hoeven dus niet aan onszelf of ons denken te sleutelen. We hoeven niet te proberen eraan te ontsnappen. Het is stilte zélf in het jasje van denkactiviteiten.

Wanneer het denken zich op zijn bron richt dan zien we dat haar beweging in de stilte geboren wordt, daar even haar creatieve dansje maakt en er stilzwijgend weer vandoor gaat. Richt het denken zich daarentegen op de objecten waar zij naar verlangt of die zij juist vreest, dan kan de stilte niet gehoord worden. De stilte trekt zich dan terug, zo lijkt het tenminste en met haar de vrede en vrijheid van dit directe moment.

Maar, weet dat de stilte, geheel in stilte en rust, zal wachten tot het denken zich durft te richten op wat er hier nu al altijd is. Maar het is niet een ding of besef of ervaring dat we gaan vinden. Het is het wegvallen van de zoekbeweging van het denken. Het is het wegvallen van de wens dat er wat dan ook nog moet gaan komen. Dan is er het proeven van de smaak van stilte in precies alles wat er nu verschijnt. Dus ontdek wààr de ik en de wereld en al onze vraagstukken vandaan komen. Zié maar !

Foto's