Jop

Ik wilde een vluchtweg vinden uit de nare kanten van mezelf en het leven. Lang en meestal gefrustreerd heb ik gezocht. Ik vond de advaita in 1994 en verwachtte oefeningen, methoden en inzichten te krijgen voor houvast en hernieuwde zin in het leven. En het heeft iets gebracht, maar wel iets compleet anders dan ik had kunnen bevroeden !
Ondanks een dozijn fascinerende ervaringen keek ik heen over dit, dat altijd direct voor het oprapen ligt. En toen opeens, zonder aanleiding, heeft het zich in al haar glorie getoond. Daarna heeft het mij omarmd, mee naar binnen genomen en getoond dat ik er niet ben als een klein persoontje, los van alles en iedereen, dat ik niet ben wat het denken mij vanaf mijn tweede of derde jaar heeft voorgeschoteld.
De verandering zit hem in de manier waarop het totale leven gezien en ervaren wordt, namelijk als vrede, als blijvende stilte. Alles dat er gebeurt is daar een uitdrukking van geworden en vindt er in plaats. Wat er ook verschijnt, het is oké zoals het is, ziet er áf uit, is het geheel en behoeft niet anders te worden.
Het leven is het zien van een verzameling van neutrale beelden. En tot de beelden die in deze stilte verschijnen hoort ook het beeld van dit lichaam dat we Jop noemen en dat we tegemoet treden alsof het zijn eigendom is. Ook de bewegingen van dit lichaam en deze geest worden waargenomen ín, door en vanuit de onbeweeglijke, stille vrede. En deze vrede is zo omvattend dat het de achtergrond is van alles. Deze vrede is het innerlijk schijnen in elke gebeurtenis en elke ervaring. Stilte is haar substantie.
Wat dit lichaam ook doet en waarneemt, het wordt gezien door het Ene dat is. En wat deze geest ook denkt en voelt, het wordt simpelweg waargenomen door die Ene Bron. De Bron is het zien zelf en is gelijktijdig alles dat gezien wordt en de ervaring dat er zien is.
Mysterieus en ongrijpbaar voor de denkende geest. Vanzelfsprekend voor het directe stille zien. En het is deze vanzelfsprekendheid die zich laat horen als precies deze Jop die het heerlijk vindt hierover te spreken.
En het is deze zelfde Bron die zich kenbaar maakt als precies dit typje dat gek is op de natuur, barokmuziek, wandelen, fietsen en die graag naar mensen en hun verhalen luistert en dankbaar is voor de ontmoetingen met eerst Byron Katie en later Tony Parsons.
Niks nieuws onder de zon en toch totaal nieuw en fris !
Het leven ziet er stralend uit, mooi noch lelijk beroeren het moment, blije of boze gedachten hebben geen invloed op de stralende stilte, geluksgevoel of gevoel van wanhoop doen niets met dit vredig waarnemen ervan.
Dus wat Jop werkelijk is is Bron, aanwezigheid, stil gewaarzijn, die speelt 'het verhaal van Jop en zijn leven' te zijn, met zijn voorkeuren, gedragspatronen, plussen en minnen.
Wat er is is het onmiddellijke zien van de heelheid en eenheid van álles dat zich aandient. Er blijkt uitsluitend onvoorwaardelijke vrede en stilte te zijn en deze verschijnt áls alles en iedereen. Alles en iedereen ìs deze aanwezigheid. Ook jij dus. Nu al, zonder inspanning. Het hele leven is er de uitdrukking van. En daarom kan het niet door jou of mij in bezit worden genomen.
Een belangrijke vraag kan zijn: 'wie is die 'ik' die ik meen te zijn ?'

Hoe het ook zij, ik ben in ieder geval zo vervuld van waar dit moment vol van is dat ik er sinds 2009 niet over kan zwijgen. Ik nodig je steeds opnieuw uit de 'juiste' richting uit te kijken en te zien wat het is dat zich voordoet en voor wie.  

inloggen