Thema's

Waar het in het leven niet om gaat...

Waar het in het leven niet om gaat...


Het gaat niét om het uiteindelijk herkennen van je ware natuur, dmv oefeningen, meditatie of bijvoorbeeld zelfonderzoek. Het gaat om het zien van wat er al is.
Het spel van het leven is spelen, is zich uitdrukken zoals het nu doet. Elk nu, elk moment opnieuw. Elke frisse uitdrukking opnieuw. Elke mooie en lelijke uitdrukkingswijze opnieuw ís het spelende leven. Eenheid speelt het spel van veelheid, bewegingsloosheid speelt het spel bewegingsvol te zijn, het onveranderlijke doet zich voor voortdurend in verandering te zijn.
In werkelijkheid echter gebeurt er niets. Er is slechts dit stille zijn dat zich toont als verschijnende en weer verdwijnende beelden. En het maakt niet uit of dat herkend wordt of niet, of dat geloofd wordt of niet. Dit wel of niet zien is ook gewoon weer deel van het spel.
In werkelijkheid is er enkel zien, niet het zien van iets door iemand. Dat er 'iets bepaalds' gezien wordt of 'iets bepaalds' wordt geroken of gehoord is slechts wat het denken toevoegt aan de nu verschijnende beelden. Dat het 'een iemand' is, 'een ik', die ziet en hoort en ruikt is eveneens enkel een toegevoegde gedachte, een aanvulling van eenheid om zijn spel voort te laten gaan.
In werkelijkheid verschijnen er slechts beelden op het scherm van het leven. Zonder het ontstaan van gedachten óver die altijd volkomen neutrale beelden die verschijnen, is er niets, wordt er geen wereld waargenomen. Zonder gedachten bíj wat er plaatsvindt is er niet het gevoel dat hier een waarnemer is. Er is enkel waarnemen. Wanneer er enkel zien, waarnemen, registreren is, dan is er niet het gevoel of de overtuiging dat er ergens een doener of getuige is van wat zich voordoet. Zonder ideeën óver wat het is dat er is, is er eenvoudigweg gewaarzijn. Er is dan slechts sprake van stille aanwezigheid zónder een iemand die aanwezig is en zónder dat er iets bepaalds gezien wordt. Géén 'ik' die aanwezig is. Hier is slechts het verschijnen van één stil geheel, verhaalloos, 'ietsloos'.
Over dit alles spreken of schrijven is buitengewoon vreemd omdat er sprake lijkt van een voortdurende tegenstrijdigheid. Denken en praten is creëren, is een persoon in het leven roepen, en daarmee tweeheid produceren ( een zgn ik die over zgn dingen vertelt ) en tegelijkertijd beweren dat die tweeheid er niet is. De 'ik' zegt dat 'hij' er niet is. Maar deze tegenspraak is schijnbaar, het is niet werkelijk een innerlijke tegenspraak. Dat lijkt alleen maar zo. Dat lijkt zo wanneer het denken aan de knoppen zit. Denken is de schijnbare schepper van de schijnbare wereld van tweeheid. Denken meent dat hij de 'ik' is die alles waarneemt. Denken is het uit-één trekken van het ene in het vele. En het is het ene dat zélf dat spel speelt. Totdat het ermee stopt, in de ene tijdloze oneindigheid die hij is. Leuk om te weten: of het spel nu wel of niet doorzien wordt, het is altijd enkel het ene dat het speelt. Er is niets en niemand buiten het ene. Er is dus nu al niemand voor wie het van belang kán zijn of het spel wel of niet doorzien kan worden. Het leven zoals het zich nu toont is al perfect zoals het is, inclusief al haar schijnbare imperfecties. En het leven kan zich uitdrukken als het spel van het doen van oefeningen, van het doen van zelfonderzoek of meditatie. Het is het spel van het ene voor en met zichzelf. In het spel kan alles gebeuren. Er is niets wat er niet inpast of er niet thuishoort. Alles, echt álles is het spel. En het doet zich nú al voor. Niet straks, niet in de niet bestaande tijdsdimensie die het denken 'ernaast' probeert te ontwerpen. Wat je voelt is niet straks, altijd nu direct; het gaat niet over iets dat ergens anders is dan hetgeen zich hier nu toont. De gedachte die een situatie dáár bedenkt, bedenkt hij nú, hier. Er bestaat geen daar, geen straks, geen 'als' !
Daarom gaat het in dit spel niet om het doorzien van het spel. Wie zou het moeten doorzien ? Het zgn doorzien is het ene zelf. Wat zou er dan gezien moeten worden ? Alles dat ooit gezien kan worden is eenheid zelf.
Daarom gaat het in dit spel niet om de herkenning van wat je ware natuur is. Er ís alleen 'ware natuur'. Niets staat er buiten, niets bestaat er los van. Jouw ware natuur ís ware natuur. Is er nu sprake van onbegrip, frustratie of boosheid over deze woorden, dan is dat precies eenheid die zich op deze manier aan zichzelf tonen wil. Er is niet een iemand die los staat van deze woorden en daarom in staat is er iets óver te zeggen of er iets óver te vinden. Er is dus ook geen ingrijpen in wat dan ook mogelijk, want er is niet iemand die los staat van wat zich voordoet. Is er de idee dat 'jij' toch handeling a of b hebt verricht en er zelf voor hebt gekozen... dan speelt eenheid het spel een 'jij' te zijn. Er is geen 'jij', enkel het ene, eenheid. Eenheid spelende.

Zó. Dit is het dan.

Lees meer

Zoeken.

Zoeken.

Laat je verleiden door de grootste schat die het leven voor jou in petto heeft.
Beklim de trap van het willen weten, laat je zoeken je naar boven voeren en stop niet voordat je ziet dat vrede overal is.
Deins niet terug voor de tocht der tochten, eens je boven bent, blijk je niet van je plaats te zijn geweest.
Keer je naar binnen en geef gehoor aan de roep van de verborgen stilte.
Luister slechts, hoor wat hier in het hart van het leven klopt. Ontvang wat dit moment geeft. Het komt voort uit liefde en spreekt van liefde.
Zoek niet naar dat, maar sta open voor dit. Dit, dat al volledig aanwezig is. Dit, dat zich direct onthult als het niet wordt overwoekert door het onverzadigbare denken.

Wijsheid en stilte verblijven niet waar de ander is. Niemand kan jou hier naartoe brengen.
De enige gids die de weg kent rust in de stilte van je eigen luisterende aanwezigheid.
In je eigen luister lost ieder verhaal op en verwoord alles zichzelf.
Dus beweeg naar binnen en geef ruimte aan het eigen antwoord. Het is het woord van het Zelf, dat vooraf gaat aan jouw kennis en visies.
Verdriet over wat is geweest en angst voor wat komen kan, worden in deze zee van stilte opgenomen.
In eerste instantie vind je hier vrede en rust. Je vertrouwen in dit wat je niet kent, groeit.
In tweede instantie blijk jij het allemaal te zijn. Daarom kun je het nooit vinden. Daarom kan niemand jou er brengen. Jij bent het zoeken en de weg, de schat en het vinden, de stilte, de rust en de onrust.
Jij beweegt in wat je bent en wat je bent is al dat beweegt.
Er is alleen maar jij en dat is precies dit, hier, zoals het nu ruist en ruikt.
Jij bent de open ontvankelijkheid voor dit moment, het stille bewegingloze dat nu ruimte geeft aan deze woorden en dit lezen.
Wees stil, luister en geniet !

Lees meer

Stilte.

Stilte.

Als er nu een stilte is die het denken stillegt
is er echte stilte.
Als er nu meteen geen twijfelen of afvragen is,
is er het gewaarzijn van stilte.
Als de stilte die zich nu gewaar is van zichzelf
niet besmeurd wordt met overdenkingen, dan is er stilte zonder meer.
Als er nu direct geen nu direct is, is er stilte
zonder enige aankleding. Naakt gewaarzijn.
Als verstand en gevoel niet tussenbeide komen,
dan is er geen ik die stilte ervaart.
Als er bij het lezen van deze woorden geen
voorbehoud gemaakt wordt, geen enkel ja-maar,
dan is stilte openheid zonder inhoud.
Als er nu aanwezigheid is die niks nodig heeft
van wat er in verschijnt, dan is stilte onbegrensde
openheid.
Als er nu aanwezigheid is, zonder een ik die dat
meent te weten, dan is er de eeuwigdurende natuurlijke toestand van stil gewaarzijn.
Als nu gezien wordt van waaruit gezien wordt, dan is
zien zijn eigen stille aanwezigheid.
In stilte zonder denkactiviteit vult alles zich met jouw
ware aard van openheid, zonder op zichzelf staande inhoud.
Als er onmiddellijk nu niet iemand is die iets onderneemt, is er niet een iemand die zich waar dan ook bewust van is.
Als er enkel stilte is, is er geen zoeker die stilte, openheid, aanwezigheid of gewaarzijn probeert te vinden.

Echte stilte is inhoudsloos en niet te kennen.
Het is wat je bent, Stilheid, het enige dat is.
Pure vrede.

Lees meer

Brief aan het denken.

Brief aan het denken.

Geacht denken. Toen jij er nog niet was was er niets aan de hand. Het was the calm before the storm. Toen kwam jij je langzaam aanmelden en dat heb ik gemerkt. Je vertelde me wat alles was, leidde me door situaties en loste problemen op.
Je bepaalde steeds meer mijn leven en hoe ik me voelde. Je hield me voor wat goed en wat fout was voor mij, maar dicteerde ook in toenemende mate wat ik goed deed en wat verkeerd, wat ik hoorde te doen en wat ik absoluut moest laten. Dankzij jou wist ik hoe ik goed en slim kon zijn, welke richting ik uit moest en wat ik moest doen om een tof typje te worden. Je hield me voor welke weg een veilige is en welke naar blijheid en geluk voert.
Gaandeweg kon ik niets meer zónder jou. jij nam mijn leven over en stuurde en beoordeelde alles. Je nam mij feitelijk over en bepaalde het leven. ik was totaal vergeten hoe het zonder jouw stem en zonder jouw ideeën en overtuigingen was.
Maar nu ik je leerde kennen en de moed had goed naar je te kijken, nu herken ik je. En nu ik je steeds beter leer kennen, begin ik ook mezelf weer te zien zoals ik ben.
Er toont zich nu een diepgaande en alomvattende calm after the storm. Ik zie nu hoe jij daar danst en springt, hoe je je rol van 'ik' speelt. Ik zie hoe je op het ene moment verbaasd bent en op het andere moment verheugd, hoe je soms puur blij bent en soms ronduit boos. Ik zie dat als je honger hebt, je je voedt met verhalen. Mooi, mooi, wonderbaarlijk mooi al die bewegingen. En hoe onbelangrijk tegelijk !
Ik schrijf je ook om me te verexcuseren. Ik heb eerst nog zoveel jaren tegen jou gestreden. Ik werd degene die eisen aan jou ging stellen. Ik wilde dat je eindelijk je kop hield, niet overal iets van vond en mij gewoon met rust liet !
Sorry. Ik heb je zeer onheus behandeld. Je bedoelde het goed, maar wist ik veel. Ik werd gek van je en wilde je op andere gedachten brengen of laten zwijgen. Ach wat een verspilde moeite en wat dom ook. Want wat ik niet begreep was dat ik me jouw stem eigen had gemaakt en jouw overtuigingen en visies ongemerkt tot de mijne had gemaakt. En dat vechten voor mijn vrijheid leidde juist tot mijn gevangenschap. Mijn niet willen van jou, onschuldig denken, gaf me jou juist. Mijn weerstand tegen jou kluisterde mij juist aan jou, alsof we een en hetzelfde waren ! Ik vocht met jouw wapens tegen mezelf, terwijl het jouw wapens waren die mij hadden gevormd.
Maar nu ben ik groot geworden en volwassen en nu zie ik jou simpelweg je onvermijdelijke bewegingen maken. Ik kan nu zien hoe jij te werk gaat, hoe jij de gedachten die neutraal en betekenisloos voorbij komen vastgrijpt en ze eigen maakt, door er je eigen sausje, geur en kleurstof aan toe te voegen en hoe er steeds meer ongezonde E-nummers aan toegevoegd worden om je gefantaseerde creaties te conserveren. Ik zie nu dat je gedachten en uitspraken letterlijk neemt en zo een abstracte, eigen wereld maakt, gevuld met abstracties en concepten en dat er zo sprake lijkt te zijn van een persoonlijke geschiedenis en van ontelbare van elkaar gescheiden gebeurtenissen. Ik liet me door jouw definitie van bijvoorbeeld 'stilte' weerhouden deze rechtsstreeks en gratis te ervaren, door haar in plaats daarvan juist na te jagen. Van wat je omgeeft maakte je het idee 'omgeving' en vervolgens ga je er je verbeter- en veranderspelletje mee spelen, heel serieus. Je creëerde tegenstellingen, losse puzzelstukjes en ging die bijsnijden naar eigen inzicht. Zo bouwde jij je eigen droomwereld en hield die voor werkelijk bestaand. Ik zie nu hoe je mij verontrustte door verschillen te verzinnen en die dan te becommentariëren.
Nu kan ik zien hoe je overál iets van vindt en dáár dan weer iets van vindt. Je klinkt soms mooi, soms lelijk, maar steeds weer wil je dat er iets gebeurt. Dingen en mensen moeten beter en anders, volgens je eigen verzonnen definities. Je wacht op de toekomst.
En weet je, ik begrijp je, want wat ik nu zie herken ik als het allermooiste dat er is... en ik begrijp dat jij dit niet kúnt zien !
Je hebt er wel een idee over, een abstract concept, maar je valt er niet mee samen. Dus logisch dat je doet zoals je denkt en denkt dat je doet. Maar omdat ik je niet meer hoef te bestrijden heb ik je nu lief en ik kan je zeggen: 'wees maar gewoon stil, je mág je sprongetjes maken, maar het hoeft niet, want het helpt niet !'.
Ik kan je troosten, zoals je mij getroost hebt, maar wel door je het tegenovergestelde te zeggen van wat je mij altijd zei: 'het ís al goed, er kán niets anders gebeuren dan er nu al gebeurt, hoe hard je ook je best doet. Er is geen toekomst. Zie gewoon wat er nu is en accepteer dat alles vanzelf gaat en dat jij niet nodig bent om dingen te laten plaatsvinden.'
En, als je mijn woorden aantrekkelijk vindt, onthoudt dan gewoon dat je niet weg hoeft, dat je niets hoeft op te lossen en dat al je ideëen en emoties al simpelweg door mij gezien worden. Weet dat het mooi en oké is wat je doet, maar dat ik je activiteiten ken als onschuldige en betekenisloze wolkjes die in mijn onbezoedelde lucht voorbij trekken.
Ik zie nu dat je mag rusten en stil mag zijn en dat je ook door mag gaan met te doen alsóf je losstaat van je omgeving en zaken moet veranderen. Als je er zelf genoeg van hebt kom je misschien in mijn ruimte liggen, in stilte zijn en staak je je drukke activiteit van het zoeken en van het afwijzen van wat er is. Als je moe en der dagen zat bent kom je maar hier. Hier is het mooi en levendig. Hier ben je volledig vrij en hoef je niets meer en heb ik niets meer van je nodig.

Lees meer

Kijken versus Zien.

Kijken versus Zien.


Kijken kun je een activiteit van het denken noemen. Het is uitreiken, naar buiten gericht zijn. Het is de beweging van hier naar daar. Het is een scannende activiteit, met een doel. De intentie is te onderzoeken of er voor mij iets bruikbaar is in wat er nu plaatsvindt. Bruikbaar voor het bevestigd krijgen van mijn zelfbeeld en overtuigingen of voor mijn overleven of voor de directe bevrediging van mijn behoeften. Het bevestigt sowieso het gevoel er als ikje te zijn. Het houdt de droom van tweeheid en afscheiding in stand... schijnbaar.

Ik zoek dmv het bekijken van de wereld wat er te grijpen is om een, soms vaag, soms duidelijk gevoel dat er iets ontbreekt in mijn leven weg te werken. Kijken is zoeken. Het is bezig zijn gemis te compenseren. Helaas werkt dit altijd slechts heel even. Direct daarna is er nieuwe input nodig en keer ik mij maar weer naar buiten. Het is een verslavende bezigheid met een steeds kortstondiger effect.
De 'ik' is niks anders dan afwijzen wat er is... of als het nu heel erg fijn is, dan kijkt de 'ik' al weer schalks, met een schuin oog, naar het vopgende, naar iets nieuws. Steeds heeft het iets nieuws, iets anders, iets beters nodig. Onverzadigbaar blijft het ikje door de eenzijdige ogen van het denken op de uitkijk staan. Zal het nú dan komen ? Gaat het nú dan eindelijk gebeuren ? Zal ik het nú opeens begrijpen ? Ga ik het nú dan krijgen ?

Het gevoel dat er iets ontbreekt is een pijnlijk gevoel. Het is het spel van Zijn. Gelukkig niks mis mee. Wél pijnlijk als het allemaal geloofd wordt. Is ook een actie van Zijn. Niet iets van jou of mij dus ! Jij en ik zijn niet aanwezig, anders dan als idee. De zogenaamde 'wij' zijn Zijn die verkleedspelletjes speelt. In tweeheid, met blijheid én verdriet. Hier speelt Zijn ik.

En... er is een andere mogelijkheid ! Het is Zien. Met een hoofdletter, om te onderstrepen dat het géén activiteit is van het denken. Om aan te geven dat het niets met een persoon of ikje te maken heeft. Zien kan dus niet gedaan worden. Wanneer er echter sprake is van Zien blijkt dat het enige te zijn dat er is en dat er dus überhaupt altijd plaatsvindt.

Wat ís dat Zien ? Het is totale ontvankelijkheid. Het is openheid voor wat het ook is dat er verschijnt. Het is een tijdloze omarming van elk aanbod door Zijn zelf. Zien is het onbevangen begroeten van elk verschijnsel, elke vorm, elke inhoud, elke verpakking. Zien schittert in de jas van stilte en loopt op de schoenen van het onbeweeglijke. Zij is het ene blijvende dat al het veranderlijk bewegende binnen laat.
Het is de schijnbare beweging van buiten naar hier, naar de openheid van het Zien, die woont in een onbegrensde ruimtelijkheid.
In Zien is alles dat verschijnt welkom, zonder dat het gewogen of beoordeeld wordt, zonder dat het een kleur of smaak of geur opgestempeld krijgt.
Wat het ook is dat zich spontaan aandient, Zien weet dat het uit het niets komt. En het krijgt in het Zien ook geen betekenis. Een gedachte aan bv. je geliefde of aan je buikpijn krijgt geen vervolg. Het is een gedachte en nog voordat het zich goed en wel heeft aangediend is het verdwenen. Een gevoel van blijdschap of juist van angst voor iets wat morgen gaat gebeuren groeit niet uit tot een concreet en ontegenzeggelijk werkelijkheid. Het wordt niet een stemming of een vraagstuk waar iemand, zoals een 'ik', iets mee denkt te moeten doen.

Kenmerkend voor Zien is juist dat er geen grijpend denken is en er dús ook geen 'ik' is die iets toeëigent. Zien gebeurt in stilte, voor niemand. Zien is openheid voor wat zich voordoet, zonder denkend hoofd dat er iets mee wil. Behalve een gedachte of een gevoel kan wat er verschijnt ook een zintuiglijke waarneming zijn. En meer smaken kent Zien niet. En Zien weet dat het allemaal goed is, precies zoals het zich voordoet. Zien kent geen intentie en geen oorzaak-gevolg. Zien knoopt geen gedachten en gevoelens aan elkaar. Zien pakt niks, houdt niks vast en duwt niks weg... want het weet dat alles dat er is Zien zelf is die zichzelf in de eigen ruimte weerspiegelt ziet. Zien is liefde voor wat er is. Ook voor boze gedachten, voor gevoelens van jalouzie, voor gedachten van ontevredenheid, voor geboren worden en voor sterven... ja, voor alles dat in de definitie van het kijkende denken (wat hetzelfde is !) goed en fout is, mooi en lelijk, gewenst en ongewenst, waar en onwaar.

Zien is nu al alles dat er is. Het is het enige dat 'gebeurt'. Het gevoel een persoon te zijn die liever het leven beziet dan het kijkend wil pakken is ook al Zien.
Er kan dus niks veranderen. En niets is nodig, want elk ding en elk zoeken en grijpen is nu al Zien die deze activiteiten kent als zichzelf. Er is nooit werkelijk zoiets als een 'ik'. Dat is een droomgedachte die Zien als idee of gevoel in zijn eigen ruimte ziet verschijnen. Zien is ik-loos. Hier is Zijn Zien. Zien is niet-doen en dat heeft niks te maken met iets doen, noch met niets-doen. Zien is dit moment dat niks vraagt, maar slechts luistert. Zien luistert naar alles dat verschijnt en het glimlacht zacht. Zoveel schoonheid !

Lees meer

Wat zie je eigenlijk als je naar hier kijkt ?

Wat zie je eigenlijk als je naar hier kijkt ?


Als Zijn je uitnodigt even niet naar de wereld buiten te kijken, maar naar het kijken zélf, naar de kraamkamer van de wereld buiten, wat zie je dan ?

Omdàt je kijkt ben je opeens getuige van een waar wonder. Het heeft er alle schijn van dat er de geboorte plaatsvindt van een gedachte. Maar doordat je deze kant op kijkt ontstaan er geen gedachten óver die pas geboren spruit. Er vindt maw geen denken plaats. En daardoor wordt er niks geboren dat blijft. Geen enkel beeld, zoals een gedachte, een gebeurtenis of stemming, groeit uit tot iets bepaalds. Geen denken betekent geen creatie, geen wereld, geen angst en verlangen, geen zoeker. Wat is er toch opeens met die wereld gebeurt en wat met dat onderscheid 'buiten versus binnen' ?

Maak je daarom ook geen zorgen over wat er nu is, het is hoe dan ook gedoemd te verdwijnen. Zélfs als het door denkactiviteit toch even iets werd, iets van naam en vorm. Ook dat wat zo'n bestendige vastigheid lijkt te hebben, verdwijnt in alle vluchtigheid, zodra het denken stopt met het te blijven benoemen, wat niks anders is dan het scheppen en herscheppen van zijn illusie.

Wees gewoon nog even stil en blijf kijken naar wààr de gedachtebeelden of de gevoelsbeelden vandaan komen. Dan zie je hen ook weer vertrekken. Zónder intentie is dit kijken vrij van elke inspanning en manipulatie. Het blijkt het zien zélf te zijn waarin jij en je kijken thuiskomen en oplossen.

Als je dan toch naar binnen kijkt kun je meteen ook even kijken of het klopt dat geen enkel beeld loskomt van waarnemende aanwezigheid. En of er eigenlijk wel iets is dat een eigen leven gaat leiden. En of alles komt en gaat, maar toch niets anders wordt dan deze stille aanwezigheid.

Als je kijkt zonder conclusies te trekken zie je dat elke gedachte spontaan opkomt en weer zijn biezen pakt. En dat er zelfs helemaal geen denken bestaat. En dat alles hier blijft en er geen dààr ontstaat. Ook tijd doet zich niet voor. Dingen duren niet, ze zijn ! Zo is er ook geen opvolging van gebeurtenissen, geen continuïteit die een 'ik' vormt. En dat is allemaal te zien.

Neem het niet van mij aan, daar heb je niks aan. Kijk liever zélf ! Stel voor jezelf vast dat stil waarnemen jouw wens om écht te zien maar al te graag ondersteunt en overneemt. Stil waarnemen blijkt op dit moment al hier te zijn, direct, tijdloos en onpersoonlijk. Het is er nooit niet, ook al kijk je hardnekkig precies de andere kant op. Het is het enige dat ooit gebeurt. En alles dat we menen te kennen doet zich er als zeer tijdelijk thema in voor.

Lees meer


inloggen